Begin augustus… De zomer was al zo vroeg begonnen, dat veel mensen nu al het gevoel hadden dat de zomer onderhand al op zijn eind zou moeten lopen. Niets was minder waar. Het was zomer en het bleef zomer!
.
Na Jacquelines komst kwamen er al vrij snel nog drie vrouwen bij. Ze herkenden elkaar in hun voorgeschiedenis, hun pijn, en accepteerden elkaar zonder probleem als tijdelijke buren. Sterker nog, na een paar weken voelden ze zich echt met elkaar verbonden. Als vriendinnen steunden ze elkaar, huilden bij elkaar uit, hielpen elkaar door lastige uren heen en deelden hun positieve veranderingen. Hun verdriet om en hun blijdschap over wat er in de ander gebeurde, was echt. Ze begonnen steeds meer te leven!
.
Ook de rechtszaken voor deze vier vrouwen waren weer bijzonder. Keer op keer verraste het de aanwezigen, hoe het in dezelfde stijl verliep als bij Lisa. Daders, families en vrienden werden diep geraakt. De straffen bleven onverminderd laag, en niemand leek daar een probleem mee te hebben. Iedereen besefte dat langere celstraf volledig zinloos was.
Journalisten schreven er over, vonden het te wonderlijk voor woorden en waren er blij mee. Toch speculeerden ze soms over de mogelijkheid dat er een truc achter zat. Maar hoe vaak ze de opnames ook bekeken, ze zagen of hoorden geen vreemde dingen. Ze voelden zich eigenlijk steeds meer betrokken bij de rechtszittingen van Johan en Ellen. Ze voelden dat er iets bijzonders aan de hand was, iets waar ze niet echt grip op hadden, iets wat ze nog steeds niet helemaal begrepen.
Uiteindelijk bedacht één van de journalisten dat het toch waar moest zijn wat Johan en Ellen er over hadden verteld, dat het iets te maken moest hebben met het werken vanuit hun hart. Hij trok de stoute schoenen aan en belde Johan. Hij deelde zijn verwondering en twijfels, zijn blijdschap en zijn vragen met betrekking tot Johans manier van werken. Hij vroeg bij Johan een interview aan om hier meer over te weten te komen. Na een diepgaand gesprek schreef hij er een artikel over schreef, een artikel dat in verschillende talen de hele wereld over ging.
Dat had tot gevolg dat Johan steeds meer mails en brieven kreeg. Hij kreeg het niet voor elkaar om alles te beantwoorden, raakte daar steeds meer in verstrikt. Hij besloot daarover te overleggen met zijn collega’s in een algemene vergadering, waar sinds kort alle medewerkers bij welkom waren. De verschillende ‘rangen’ begonnen in deze rechtbank te verdwijnen!
Gezamenlijk besloten ze een extra medewerker voor de balie en de standaard correspondentie aan te nemen, iemand die Marianne volledig zou vervangen. Daardoor kon zij zich helemaal wijden aan de correspondentie die door de verslagen van Johans zedenrechtszaken en het interview op gang kwam. Ze had er werkelijk een weektaak aan!
Het viel Marianne op, dat er steeds meer berichten kwamen van medewerkers van rechtbanken, die het verlangen om vanuit hun hart te werken, begonnen te delen. Sommigen zochten contact met Johan om te vragen hoe hij het deed. Namens Johan liet Marianne hen weten, dat Johan geen methode volgde. Hij had in het interview verteld over het leven vanuit zijn binnenste, en wat daarvoor nodig was, dat ze zouden genezen van hun emotionele wonden, en dat ze hun overtuigingen daardoor steeds meer los zouden kunnen laten. De enige adviezen die ze hen gaf, was dat ze voldoende rust moesten nemen omdat het herstelproces best veel energie kostte, en dat ze het beste er een gewoonte van konden maken om te leren luisteren naar hun innerlijke stem en gevoel.
.
Leer te luisteren naar jezelf
leer te voelen wat je werkelijk voelt
volg je hart!
.
Dat werd het motto, dat ze als kop standaard boven elke email of brief plaatste.
.
Na een paar weken kwamen er enkele berichten bij Marianne binnen over veranderingen die rechters en advocaten ervaarden. Ook journalisten ontdekten veranderingen en deelden daarover hun ervaringen in nieuwsmedia.
Op een dag, toen Marianne hierover vertelde aan Johan, keek hij haar stralend aan: “Ten tijde van Lisa’s rechtszaak hebben we een flinke steen in de oceaan geworpen, en die heeft golven over de hele wereld veroorzaakt. En eigenlijk is alles wat we nu doen weer zo’n nieuwe steen, die nieuwe golven veroorzaakt. Nu beginnen steeds meer rechtbankmedewerkers en journalisten erin mee te gaan, waardoor ze ook stenen in de oceaan gooien. Steeds meer mensen veroorzaken golven! Wat ik toen, in de tijd dat Lisa aangifte deed, al zag en hoorde, dat mensen veranderden, gaat door. We hebben nog een weg te gaan, maar voor nu is dit mooi he?” zei hij, nog steeds stralend, met tranen in zijn ogen.
.
De vier vrouwen in De Schuilplaats voelden zich sterk genoeg om op zoek te gaan naar een eigen woning. Ze zochten hulp bij Karel Mulder, de makelaar via wie Huib zijn pand gekocht had. Lisa had hen op het hart gedrukt, dat ze zichzelf er niet in hoefden op te jagen. De vrouwen hadden blij gelachen en haar verzekerd dat ze verlangden naar een eigen plek. En Jacqueline had het voor hen samengevat: “We hebben het hier zo goed gehad, dat we hier wel zouden willen blijven wonen. Echt, we voelen ons hier thuis. Maar we willen nog liever dat deze vier huizen beschikbaar komen voor andere vrouwen die het ook nodig hebben. Dat is voor ons een reden om wel actief te zoeken naar een andere woning.”
Ondanks dat ze wisten dat het er aan zat te komen, was het een enorme verrassing voor Sjaak en Lisa toen de vrouwen hen vertelden dat ze gingen verhuizen.
“Allemaal tegelijk?” vroeg Sjaak verbaasd.
“Ja, we hebben Karel gevraagd een woning te zoeken waarin we samen verder konden gaan. Als één van ons ooit ergens anders wil gaan wonen, dan zien we wel weer verder. Maar voorlopig lijkt ons dit een fijne oplossing. We kunnen goed met elkaar overweg en we kunnen elkaar verder helpen. Karel heeft een huurwoning voor ons gevonden, aan de andere kant van het dorp. Gewoon een rijtjeshuis, maar met een lange tuin. Allemaal een eigen slaapkamer, en de rest gezamenlijk. We zien het helemaal zitten!”
Lisa hielp de vrouwen om in de kringloopwinkel te vinden wat ze nodig hadden. Ondertussen ging Huib, op verzoek van Lisa, aan de slag om bedden voor hen te maken die vergelijkbaar waren met de bedden die ze nu gebruikten. Alleen de versiering op het voeteneind breidde hij uit: een vlinder in het midden en open gebloeide bloemen aan weerszijden ernaast. Toen hij klaar was met alle onderdelen, ze alleen nog in elkaar moest zetten, legde hij de vier planken die het voeteneind zouden volgen naast elkaar op zijn werkbank en haalde samen met Lisa de vrouwen op. Zodra ze zijn werkschuur in kwamen, beseften ze direct wat zijn bedoeling was, dat hij hen zo’n prachtig bed mee wilde geven. Dat raakte hen enorm!
Huib trommelde Alexander weer op en samen met hem en met Sjaak en Lisa hielp hij de dames met de verhuizing.
.
Het duurde niet lang voordat het opvanghuis gevuld was met vier nieuwe vrouwen…
Maak jouw eigen website met JouwWeb