Diezelfde donderdagochtend kreeg Lisa een email van Alexander. Hij stuurde haar in de bijlagen zijn rekening voor het organiseren en houden van de veiling en daarnaast een overzicht van alles wat er verkocht was. In het begeleidend schrijven vertelde hij enthousiast dat alles bijzonder goed verlopen was en dat hij het totaalbedrag al had overgemaakt op het rekeningnummer dat ze hem gegeven had. De sleutels van het huis had hij naar de makelaar gebracht, die het huis meteen te koop had gezet.
Hij gaf haar in zijn email de link van de advertentie. Ze klikte hem aan en bekeek de foto’s die de makelaar gemaakt had. In de video liep ze in gedachten met hem mee door alle kamers van het huis. Ze voelde hoe er een bal van emoties in haar buik ontstond en besloot de link van de makelaar te sluiten en die emo-bal de ruimte te geven. Het duurde veel korter dan ze had verwacht, voordat ze de bal voelde verdwijnen, alsof hij oploste.
Ze zuchtte, voelde zich bevrijd, lichter, en opende de app van hun zakelijke bankrekening. Ongelofelijk, in één klap zoveel geld op de rekening! Ze nam de gegevens van Alexander erbij en maakte het bedrag dat hij voor de veiling rekende, meteen over. Vervolgens mailde ze hem terug om hem te vertellen dat het geld onderweg was en om hem te bedanken voor zijn werk.
Lisa belde Huib: “Hey Huib, met Lisa, fijn om je stem weer eens te horen”
“Ha Lisa, hoe gaat het met je?”
“Het gaat goed hier, wel anders dan anders natuurlijk, maar het went. Maar waar ik voor bel… ik kreeg net een mail van Alexander, over die veiling. Hij heeft het geld overgemaakt, het staat al op onze rekening. Dus je kunt het pand in het dorp gaan bezichtigen en als je het geschikt vindt, koop het dan. Laat me maar weten hoeveel je nodig hebt en wat jullie rekeningnummer is, dan maak ik het meteen over.”
“Ik vind het zo bijzonder dat je me deze mogelijkheid geeft, ik ben er echt heel blij mee! Ik ga meteen de makelaar bellen. En ik hoop dat Margreet en Elly mee willen!”
“Dat zou leuk zijn ja. Ik hoor nog wel van je. Doe je Margreet de groeten van me?”
“Dat zal ik doen, tot later!”
Lisa keek Sjaak aan. “Huib gaat meteen de makelaar bellen en hoopt er dan met Margreet en Elly naar toe te gaan.”
Terwijl Lisa aan Joke en Bennie vertelde van hun plannen, wat ze met het geld van de veiling en het huis wilden doen, belde Huib de makelaar. Ze konden over een half uur al terecht. Huib zocht Margreet op, die absoluut mee wilde, en belde Elly om haar ook uit te nodigen. Elly moest nog even iets afmaken en besloot daarna op eigen gelegenheid naar het pand te gaan.
Net toen Huib en Margreet daar aankwamen, kwam ook Elly aan. Samen gluurden ze weer door de ramen. “Er zal misschien nog wat werk aan de winkel zijn voordat we er echt in aan de slag kunnen, maar het is om te beginnen een geweldige plek. Ik ben toch niet iemand die een massa tegelijk kan produceren. Ik wil gewoon wat voorbeelden hier neer zetten, zodat mensen een idee krijgen, hier zo’n beetje gaan staan watertanden. Ik vind het nog steeds spannend, maar ik heb er wel zin in.”
“Goeiemorgen,” klonk een lage stem achter hen. “Mag ik me even voorstellen?”
Tegelijk draaiden ze zich om en keken in het blozende gezicht van een jonge man met zwart krullend haar en vriendelijke bruine ogen. “Ik ben Karel Mulder, makelaar. Ik had jou zeker aan de telefoon?” vroeg hij, terwijl hij Huib aankeek.
“Ja, dat klopt, ik ben Huib Jansen, en dit is mijn vrouw Margreet, en dit is onze vriendin Elly. Ik werk met hout, maak meubels en kleinere dingen, in principe op bestelling. En als ik dit pand koop, wil ik hier een paar dingen neer zetten om klanten te lokken. En Elly heeft een bijzonder creatief talent om muren te beschilderen, en als we tot kopen overgaan, zal ze dat hier ook gaan doen.”
“Wat een leuk idee! Het wordt dus een pand vol creativiteit. En zoals je het beschrijft, om klanten te lokken… daar is dit pand perfect geschikt voor doordat het niet zo diep is. Kom, laat ik de deur eens voor jullie open maken, dan kunnen jullie het ook binnen bekijken.”
Karel ging hen voor naar binnen. “Als je hier niet dagelijks komt, misschien wel weken niet, dan kun je natuurlijk geen raam open zetten, maar wel deze roosters. Ze kunnen op verschillende standen, een beetje open, wat verder open. Nou, dit is dus de ruimte die van buitenaf zichtbaar is. En hier achter is een keukentje en een toilet. De vorige eigenaar heb ik een pluim kunnen geven, hij had het keurig achter gelaten.”
Karel zag dat Elly met haar hand over het behang ging. “Lijkt het wat, kun je daar overheen schilderen?”
“Het is er perfect voor, geen patronen, geen ribbeltjes, goed stevig, afwasbaar. Huib, als je ’t koopt, kan ik morgen meteen beginnen met het afnemen van het behang en dan lekker schilderen!”
Huib lachte: “Prachtig! Jij hebt er zin in! Wat denk jij ervan, Margreet, is dit geschikt voor ons?”
“O ja, zonder twijfel. Klikt het bij jou ook?”
“Ja, dat deed het al toen we de vorige keer door het raam keken. En nu zie ik dat het er van binnen ook goed uitziet. Ik had op internet al even gekeken naar alle gegevens en natuurlijk de prijs. Laten we het maar gaan doen!”
“Wilt u het niet onder voorbehoud, om eerst even te kijken of u het financieel rond kunt krijgen?” vroeg Karel.
“Niet nodig, ik heb het al rond. Wat mij betreft kunnen we alles voor de koop in orde gaan maken.”
“Prima, dan gaan we verder in mijn kantoor. Ik ben lopend gekomen. Gaan jullie ook lopend of liever met de auto?”
“Laten we maar meelopen, het is toch vlakbij,” zei Huib. “Ga jij ook nog even mee, Elly, dan kan ik je meteen een sleutel geven, zodat je aan de slag kunt wanneer je maar wilt.”
“Goed idee, ik wilde al naar huis gaan, maar dit is wel zo handig,” antwoorde Elly.
In het makelaarskantoor maakte Karel de verkoopakte in orde, en gaf Huib alle papieren, die hij doornam en ondertekende.
Karel overhandigde Huib een map met alle papieren die hij moest bewaren en legde de rekening er ook in.
“Het pand is nu van jou, maar dat wordt pas helemaal officieel als je het geld hebt overgemaakt. Op de rekening die ik net in de map deed, kun je alle info daarover vinden. En hier zijn de sleutels. Wacht, ik heb nog wel een labeltje… zo, dan kan er vast één sleutel naar u en kunt u meteen gaan schilderen!” lachte hij naar Elly.
“Ik zou het zo willen,” antwoordde ze vrolijk, “maar ik heb voor vandaag nog andere verplichtingen. Morgen heb ik er alle tijd voor, dan ga ik aan de slag!”
“Leuk, ik kom binnenkort wel eens even door het raam gluren. Ik ben benieuwd wat jullie er allemaal van gaan maken! Veel plezier met alle voorbereidingen en alvast succes met de verkoop!”
Ze namen afscheid van elkaar, en gingen naar huis. “Ik bel meteen Lisa even om het geld te regelen,” zei Huib tegen Margreet.
Hij dicteerde Lisa het bedrag en hun eigen rekeningnummer, en bedankt haar. “Als je een overeenkomst gemaakt hebt, kijk dan maar of je die hierheen kunt laten smokkelen, dan zal ik hem ondertekenen. In drievoud Lisa!”
“Oké, één voor jou, één voor mij, en die derde?”
“Geen idee,” grinnikte Huib, “voor de prullenbak?”
“Grapjas! Ik ga het in orde maken op de laptop. Ik zal voorlopig twee stuks uitprinten. Als ik er ooit meer nodig heb, kan ik altijd nog een extra exemplaar uitprinten. Ik zal kijken of ik de papieren via de buitenwacht naar jou kan smokkelen,” zei ze met een knipoog naar Bennie, die haar wat vragend aankeek.
Huib hield na hun gesprek zijn bankgegevens even in de gaten, en zag al snel dat ze het geld overgemaakt had. Hij sluisde het bedrag meteen door naar de makelaar, blij dat alles nu officieel rond was!
Maak jouw eigen website met JouwWeb