Donderdag vertrokken ze direct na het ontbijt. Annerieke en Simon reden met Huib en Margreet mee in Margreets auto. Lisa en Sjaak stapten in bij Bennie en Joke.
Na een uurtje rijden vonden ze de rechtbank, parkeerden en liepen naar de ingang. Ze werden door een paar beveiligingsambtenaren gecontroleerd op hun identiteitspapieren en moesten door een controle-poort heen lopen.
“Perfect,” zei één van de beambten, “geen wapens of dergelijk tuig! Sterkte vandaag!”
“Hebben jullie je wapens niet meegenomen?” vroeg Lisa verbaasd aan Joke.
“Jawel, maar die hebben we ingeleverd bij de identiteitscontrole, die mogen natuurlijk niet mee de rechtszaal in. En ik neem aan dat we ze daar ook niet nodig hebben, ze hebben hun eigen beveiligers.”
Ze liepen door naar een grote zaal met prachtige hoge planten en een grote koffiemachine. Marcel en Janny, Joke en Anton en ook Elly en Martin stonden hen daar al op te wachten.
Janny omhelsde Annerieke en stelde haar bij voorbaat al gerust: “Ik heb het eten al klaar, een grote pan erwtensoep en een grote pan groentesoep en broodjes. We wilden zo graag hier bij jullie zijn vandaag. Toen je het vorige week vroeg, en vertelde over die mail van de rechter, wilden we er gewoon bij zijn. We willen de sfeer proeven, zowel van de kant van de verdachten als van de rechter!”
“Gaaf Janny, daar ben ik heel blij mee!”
Terwijl Lisa en Sjaak met Bennie en Joke naar de receptie liepen, zagen ze dat Ellen en Marieke daar al stonden te praten met een jonge vrouw achter de balie.
“Ha, daar zijn jullie! Hoe gaat het? Beetje kunnen slapen vannacht?” vroeg Ellen.
“Ja, we hadden iets meer moeite om in slaap te komen, maar daarna hebben we de slaap der onschuldigen geslapen, als een stel marmotten!” vertelde Sjaak.
Ze schoten allemaal in de lach. “Een goede nachtrust zal je goed kunnen gebruiken,” zei de vrouw achter de balie, “het wordt een intensief dagje voor jullie allemaal!” Ze stak Lisa en Sjaak haar hand toe en stelde zich voor: “Ik ben Marianne, welkom in onze rechtbank!”
“Marianne en Ellen hebben samen jouw zaak in Johans maag gesplitst. Dus als je daar achteraf problemen mee hebt, moet je bij hen zijn,” lachte Marieke.
“Daar kan ik me niets bij voorstellen, volgens mij hebben jullie dat perfect samen bekonkeld!" knikte Lisa. “Echt fijn, dank je wel!”
Marianne checkte met de hele groep nog een keer hun officiële gegevens, vinkte hun namen af op haar lijst, en bracht hen naar de wachtkamer bij de rechtszaal waar ze de dag zouden doorbrengen.
“Johan komt jullie straks waarschijnlijk persoonlijk ophalen. Sterkte alvast en neem gerust een bakje koffie of thee!” zei ze, terwijl ze Lisa als een teken van verstandhouding en bemoediging een klopje op haar schouder gaf en terug ging naar de balie.
“Johan, ze noemt de rechter gewoon Johan, dat klinkt ook al zo apart. Ik kan me niet voorstellen dat ze elkaar hier allemaal bij de voornaam noemen. En Marieke is er ook bij, wat zou daar de reden van zijn?” vroeg Sjaak zich af.
Ellen hoorde wat hij zei en ging even op haar hurken bij Sjaak en Lisa zitten. “Johan is anders dan de andere rechters. Echt een man die gewend was om vanuit zijn hart te leven! Hij was verstrikt geraakt in de regels en wetten die hier gelden, maar…. tromgeroffel…. De oude vonk die er was tussen Johan en Marieke tijdens onze studietijd is er nog steeds, nu sterker dan ooit. Johan, Marieke en ik hadden elkaar wat jaren niet gezien, maar zijn vorige week maandagavond bij Marieke thuis gaan eten. Daarna ben ik al vrij snel vertrokken, omdat ik de elektriciteit tussen die twee voelde en hen de tijd wilde geven om het vuur te laten oplaaien. Later hoorde ik, dat door hun connectie de muren die Johan hier had opgebouwd, finaal door Marieke waren verbrijzeld.
Marieke heeft me verteld, dat Johan tijdens het lezen en bekijken van jouw aangifte en alles wat je erbij geleverd had op die USB-stick, volledig door het lint gegaan is. Hij heeft jouw pijn gevoeld, jouw verdriet, jouw gevangenschap in die situatie. En hij is zo woedend geworden dat hij zo hard met zijn vuisten op zijn bureau geramd heeft, dat zijn lege koffiemok er van af gevallen is, in gruzelementen. En dat was niet eens tot hem doorgedrongen. Hij had woedend zitten schreeuwen. Marianne had het bij haar werkplek, daar in haar kantoor bij de balie, gehoord en is gaan kijken. Ze kon nauwelijks tot hem doordringen. Dat betekent twee dingen: ten eerste is het Marieke dus echt gelukt om zijn muren te vermorzelen, en ten tweede heeft jouw informatie hem dus heel diep geraakt. Zijn vechtlust voor jou is enorm.
En dat Marianne, de gastvrouw en secretaresse hier, hem bij zijn voornaam noemt, nee, dat is niet gebruikelijk. Op die dag dat hij zo kwaad geworden was, heeft hij haar alles verteld, over zijn dromen om mensen recht te doen in dit werk, over hoe hij vast was komen te zitten, over Marieke, over onze vriendschap vroeger en over de liefde tussen Marieke en hem, en wat dat met hem gedaan had, met die muren om zijn hart.
En hij had Marianne gevraagd hem voortaan met ‘jij’ en ‘Johan’ aan te spreken, omdat hij niet langer wilde dat zij ook maar enige reden zou hebben om tegen hem op te kijken. Hij verlangt er naar dat alle rechters en andere medewerkers één front gaan vormen tegen het kwaad.
Ik begreep net van Marianne dat de andere rechters het nogal vreemd hadden gevonden en er nog niet in mee wilden gaan. Maar ik vermoed dat dat nog wel gaat komen. Johan en Marianne voelen zich er in elk geval prima bij. Als vandaag gaat gebeuren wat ik hoop dat er gaat gebeuren… kon de sfeer hier wel eens gaan omslaan. Er ligt dus meer op de weegschaal dan je zo zou denken, meer dan alleen jullie zaak!”
Lisa en Sjaak hadden met groeiende verbazing geluisterd. “Wat een prachtige ontwikkelingen!” vond Lisa. “Wil je ons alsjeblieft op de hoogte houden? Ik hoop echt dat het zoveel invloed gaat hebben!”
“Doe ik,” zei Ellen, terwijl ze ging staan. “Ha, daar komt Johan net aan.”
Ellen liep hem tegemoet en omhelsde hem. Het was duidelijk zichtbaar dat ze goede vrienden van elkaar waren.
En dat was nog duidelijker toen Marieke hem om de nek vloog en hem een kus vol op de mond gaf. “Hey gabber van me, maak er wat moois van vandaag!” Johan straalde en beloofde haar dat hij dat zeker zou doen.
“Je zou verwachten dat hij er tegenop zou zien,” zei Lisa zacht tegen Sjaak, “ik bedoel, het gaat om een stel machtige, rijke mannen die terecht moeten staan. Maar het lijkt eerder dat hij er zin in heeft.”
Ze had niet gemerkt dat Johan ondertussen dichterbij was gekomen. Hij had haar laatste woorden gehoord en stak haar lachend zijn hand toe: “Ha Lisa, Sjaak, ik ben Johan. Ik hoorde je laatste woorden, Lisa… en ja, ik heb er zin in! Ik vind het een beetje spannend, zoals altijd, want ik weet natuurlijk ook niet hoe de tegenpartij gaat opspelen, maar ik verwacht er iets goeds van. Gaan jullie mee naar binnen, dan maken we daar verder kennis met elkaar!”
In de rechtszaal was een hoek wat gezelliger gemaakt, zodat alle aanwezigen bij elkaar in een kring konden zitten. Johan nam het woord, stelde zichzelf voor, daarna gaf hij het woord aan Ellen en Marieke.
“Ik ben Ellen Hendriks. Lisa heeft mij gevraagd of ik haar wil vertegenwoordigen in haar strijd tegen de verdachten. Ik ben dus wat betreft mijn werk haar advocaat, maar verder gewoon Ellen, voor jullie allemaal. En Johan ken ik al vanaf het eerste jaar dat we rechten gingen studeren. We hebben dat jaar een goede vriendschap gehad, zijn elkaar daarna uit het oog verloren, maar hebben dankzij Lisa onze vriendschap weer nieuw leven in kunnen blazen.”
Ellen maakte een uitnodigend gebaar naar Marieke, die lachend de kring rond keek. “En ik ben Marieke van Velzen. Ik heb Johan en Ellen ook leren kennen in datzelfde studiejaar. Daarna ben ik een heel andere kant op gegaan, namelijk de beveiliging. Lisa heeft mij gevraagd of ik haar wilde helpen op het gebied van beveiliging. En daardoor… daardoor kreeg ik weer opnieuw contact met Johan en Ellen.
Het contact met Ellen is leuk, heerlijk. Ze is een geweldige vriendin! Maar het contact met Johan, hoe moet ik dat nou fatsoenlijk omschrijven… dat contact gaat een heleboel lagen dieper. Recht voor z’n raap: we zijn soulmates, hebben elkaar opnieuw ontdekt en het vuur tussen ons is zo ongeveer geëxplodeerd tot vulkaanniveau.”
Marieke straalde terwijl ze het aan de aanwezigen vertelde. “Johan woont nu bij mij, en hij is het beste wat me ooit is overkomen! Ja Johan, dat is zo, en dat durf ik in deze kring met gemak te zeggen, want hier zitten meer van dat soort stellen als wij! En Lisa, ik kan jou met zekerheid zeggen, dat je het neusje van de zalm onder de rechters gekregen hebt!”
Johan lachte, wapperend met zijn hand alsof hij verlegen werd van haar complimenten en haar enthousiaste verhaal. De anderen in de kring lachten ook, raakten volkomen ontspannen.
En zo gingen ze de kring rond. Iedere aanwezige vertelde zijn of haar naam en vertelde in welke relatie hij of zij tot Lisa stond.
Sjaak hield het kort: “Ik ben Sjaak, en wat Marieke net omschreven heeft over haar relatie met Johan, geldt ook voor mij ten opzichte van Lisa: zij is mijn soulmate en het vuur tussen ons is hoog en sterk, en zij is voor mij het beste wat me ooit is overkomen.”
Met een kus op haar voorhoofd en een liefdevolle lach, gaf hij de beurt aan Lisa, als laatste: “Drie keer raden wie ik dan ben: Lisa Martens, maar eerlijk gezegd voel ik me meer Lisa Mulder. Misschien moeten we toch eens over trouwen gaan denken, Sjaak, zodat ik jouw naam kan aannemen, maar dat terzijde. Mijn verstand zegt, dat we aan een vreselijke dag begonnen zijn, dat ik zenuwachtig zou moeten zijn, maar dankzij jullie en deze geweldige ronde van mooie en diep gemeende woorden, voel ik me vrij ontspannen. Ik kan er met goede moed in stappen, met de verwachting dat de waarheid op tafel zal komen en dat Johan recht gaat doen.”
Ze keek Johan aan, zich afvragend of hij nog meer verwachtte. Hij knikte haar vriendelijk toe. “Ik sluit me daar helemaal bij aan Lisa, het zou vreselijk en spannend moeten zijn, maar we maken er een geweldige dag van. Net als jij wil ik dat de waarheid op tafel komt, en ik zal alles doen om vanuit mijn hart recht te spreken. De uitslag van deze rechtszaak… veroordeling of vrijspraak…” grinnikend keek hij Lisa aan: “… officieel mag ik nog geen keuze tussen die twee maken natuurlijk! De uitspraak heb ik op volgende week maandag kunnen plannen, zodat we die niet over de kerstvakantie heen hoeven te tillen. Ik zal jullie daar nog bericht over geven, met de exacte tijd. Hebben jullie nog vragen?”
Johan keek rustig de kring rond, en voelde zich verbonden met al die mensen die hem recht in de ogen keken en zacht hun hoofd schudden. “Mooi, het is ook al bijna tijd om met de eerste verdachte te beginnen. Zullen we onze stoelen weer netjes in het gelid zetten? De bewakers zullen de eerste verdachte zo wel binnen brengen.”
Marianne die net aan haar pauze begon, overlegde even met haar collega of ze wat langer mocht wegblijven, zodat ze deze eerste rechtszaak kon meemaken. Haar collega had er geen enkel probleem mee, waarop Marianne hem bedankte en de groep volgde naar de rechtszaal.
Maak jouw eigen website met JouwWeb