Tanja en Nancy huppelden en renden over het grasveld. Ze bleven staan bij een seringstruik, herkenden de leuke bloemetjes die zo lekker in hun kamer stonden te geuren.
Ineens hoorden ze een mannenstem achter zich: “Ruiken ze lekker, dames?”
Ze schrokken op en keken in het vrolijke gezicht van een lange man met een overall aan.
“Ze ruiken heerlijk, meneer, net als de takjes op onze kamer,” vertelde Nancy.
Sjaak knikte: “Dat klopt, die takjes komen van deze struiken, de wintersering.”
“Hebt u ze op onze kamer gezet?” vroeg Tanja.
“Nee, dat hebben Margreet en Lisa gedaan, zij zorgen voor de gastenkamers.”
Hij wees naar zijn eigen huis: “Daar woon ik met Lisa. En dat daar is het huis van Annerieke en Simon. Hebben jullie Annerieke al gesproken?”
“Ja, dat is die mevrouw van de keuken, die elke dag taart voor ons gaat bakken!” Nancy glunderde bij het idee.
Sjaak schoot in de lach: “Geweldig he? Nou, zij woont dus met Simon in dat huis en eind daar achter, dat kun je zien als je straks verder loopt, staat het huis van haar zoon Huib. Die woont daar samen met Margreet. En tussen die twee huizen is een heel grote schuur. Dat is de werkschuur van Huib. Hij maakt meubels, zoals de boekenkasten in het pension.”
“O meneer, heeft hij ook die paraplubakken gemaakt, die bij de kapstok staan?” vroeg Nancy.
“Ja, dat klopt, hoe vind je die?”
“Zo gaaf, net echte eekhoorntjes op die hoeken. Ik zou wel willen dat hij voor mij ook wat kon maken, hij kan het echt heel goed.”
“Ga maar eens een keer bij zijn schuur kijken. Misschien vindt hij het wel leuk om jullie te laten zien hoe hij het doet. Maar even wat anders, mijn vader en moeder hebben mij na mijn geboorte geen meneer genoemd hoor, maar Sjaak. Jullie mogen mij ook gewoon Sjaak noemen.”
“Echt? Sjaak? Hahaha, hebt u ook een chocoladefabriek?” vroeg Tanja, terwijl Nancy het uitgierde van het lachen.
“Een chocoladefabriek?” Sjaak staarde haar verbaasd aan. “Nee, helaas niet, dat lijkt me geweldig, een eigen chocoladefabriek. Dan zou Annerieke waarschijnlijk heel vaak chocoladetaart maken!”
Tanja lachte opgelucht mee. Ze was eigenlijk wel geschrokken van haar eigen vraag, was een beetje bang geweest dat Sjaak het brutaal zou vinden.
“Ik heb een boek gelezen, dat heet ‘Sjakie en de chocoladefabriek’. Dat verhaal is zo grappig! Die Sjakie heeft trouwens geen chocoladefabriek, hij is eigenlijk heel arm, maar hij wint een prijs van die chocoladefabriek.”
“Dat was dan een bof voor die Sjakie in dat boek,” vond Sjaak.
Nancy trok haar zus aan haar mouw: “Zullen we verder gaan? Ik wil bij die werkschuur gaan kijken of Huib daar aan het werk is!”
“Veel plezier dames!” lachte Sjaak.
“Sjaak, Jij heet geen meneer, maar wij heten ook geen dames! Ik ben Tanja, en zij heet Nancy. Maar nou gaan we hoor, tot een andere keer!”
“Oké, tot een andere keer! Dag Tanja, dag Nancy!”
Sjaak keek hen lachend na terwijl de meisjes richting het huis van Annerieke renden. Daar hielden ze hun tempo even in om te proberen of ze binnen iets konden zien. Ze tuurden over de tuin heen, maar konden eigenlijk niet echt naar binnen kijken.
“Ik zie niets daar binnen, jij wel?” zei Nancy.
“Nee, maar dat zal vast ook niet de bedoeling zijn, anders heeft Annerieke helemaal geen privacy meer,” vond haar oudere zus.
Ze renden verder, naar de grote schuur. De deur stond open en ze hoorden dat er iemand bezig was. Ze gluurden naar binnen, en omdat ze Huib niet wilden laten schrikken, klopten ze op de deur om hem te laten weten dat hij bezoek had.
“Momentje!” riep Huib, terwijl hij nog even met zijn vijl verder ging. Toen keerde hij zich om en zag de beide meisjes staan. Hij zette grote ogen op, waarbij zijn wenkbrauwen een eind omhoog schoten.
“Hoe komen zulke leuke meiden ineens hier bij mijn werkschuur? Vertel eens, wie zijn jullie? O wacht, ik weet het denk ik al, Margreet heeft me verteld dat er twee tienermeisjes zouden komen logeren in het pension. Zijn jullie dat?”
Ze knikten heftig: “Ja, dat klopt! En Sjaak zei, dat we u hier konden vinden. U maakt echt mooie dingen,” zei Nancy, en vervolgde enthousiast: “Ik vond die eekhoorntjes op de paraplubakken zo leuk. Ze zijn zo echt, alleen wat kleiner dan levende eekhoorntjes.”
“Ja, die waren leuk gelukt. Ik was er zelf ook heel blij mee! En jij,” vroeg hij aan Tanja, “vond jij ze ook leuk?”
Tanja knikte: “Ja, ze zijn echt leuk, maar ik houd zelf meer van konijntjes, vooral als ze zo springend door het veld gaan.”
Nancy deed enthousiast een stap naar voren: “En dat vind ik met eekhoorntjes zo gaaf, als ze van de ene boom naar de andere boom zweven! Dan zijn ze zoooo lang!” Ze sprak het uit met een enorme uithaal, alsof ze daarmee wilde benadrukken dat ze dan echt heel lang waren!
“Ik begrijp jullie helemaal! Jammer dat ik geen springende en vliegende dieren kan maken… maar als jullie regelmatig hier over het landgoed dwalen, en niet te veel geluid maken, dan heb je kans dat je wel eens echte eekhoorns en konijnen ziet. Hebben jullie de groentetuin van Annerieke al gezien? Nee? Dat geeft niet, die ontdekken jullie nog wel. Die lieve konijnen vonden het geweldig dat Sjaak zo’n mooie groentetuin daar had aangelegd. Ze kwamen regelmatig even kijken…”
“En ervan knabbelen zeker?” vroeg Tanja.
“Precies! En daarom heb ik er toch maar een houten hek omheen gemaakt, en heeft Sjaak daar aan de binnenkant, aan de kant waar de groenten groeien, gaas tegenaan geniet, zodat de konijnen er niet meer in kunnen. Sjaak heeft er ook een tegelpad omheen gemaakt. De konijnen zijn nog niet op het idee gekomen om daar een gangetje onderdoor te graven…”
De meisjes lachten om zijn verhaal en zijn guitige gezicht. Ineens draaide Nancy zich om: “Wat is dat? Dat geluid? Muziek?”
“Dat is Lisa,” vertelde Huib, “ze speelt viool. Ze kan ook heel mooi cello spelen. En soms speelt Sjaak op zijn piano met haar mee.”
“Sjaak? De tuinman? Kan hij piano spelen?”
“Jazeker, dat kan hij heel goed! Hoor maar, daar begint hij net mee te spelen.”
“Zo mooi…” zei Nancy dromerig. Ze was het houtwerk van Huib helemaal vergeten.
“Denkt u dat we wat dichterbij mogen gaan luisteren?” vroeg Tanja.
“Dat mag best, maar stoor hen maar liever niet zolang ze muziek maken,” waarschuwde Huib.
Maak jouw eigen website met JouwWeb