Lisa kwam iets later, na het opruimen in de pensionskeuken. Marcel en Janny liepen met haar mee, waardoor de vrouwen elkaar ook een beetje leerden kennen. Lisa was blij dat Janny zich bij hen gevoegd had.
“Kom binnen in ons kleine huisje,” nodigde ze hen uit. “Vanaf woensdag wordt er hier verbouwd, dan krijgen we er nog twee etages bovenop, en een was- en droogruimte met een schuur daar achter. Het zal mij benieuwen hoe dat zal gaan!”
“Dat zullen ze toch wel van buiten uit voor elkaar krijgen?” bedacht Marcel.
“Ja, dat gaan ze ook doen, alleen voor de trap naar de eerste verdieping moeten ze natuurlijk ook hier binnen zijn. Ze zullen ons vast wel waarschuwen als het zover is, zodat we zoveel mogelijk spullen uit die omgeving daar weg kunnen halen. En we zullen iets op de vloer moeten leggen, zodat ze de vloer niet beschadigen.”
“Dat worden dus een paar weken van doorbijten, maar daarna kun je heerlijk schoonmaken en inrichten!”
Janny voelde aardig aan hoe Lisa er best wel tegenop zag. Ze keek rond in de woonkamer. “Je noemde het net een klein huisje, maar beneden is het niet klein. Als die bovenverdiepingen klaar zijn, is het echt een volwaardig gezinshuis, lijkt me.”
“Ja, dat gaat het ook zeker worden,” lachte Lisa. “Hebben jullie al zin in koffie?”
“Altijd, ik ben een echte koffieleut,” zei Marcel. “Dat zijn de meeste agenten, door al dat domme papierwerk op het bureau. Daar moet je je gewoon doorheen drinken!”
“Daar heb ik geen last van,” zei Janny, “maar ik houd ook van koffie, ook nu al, zo vroeg op de avond.”
Sjaak hield Lisa tegen: “Ik zorg wel voor de koffie, dan kun jij de computer opstarten en alvast je screenshots opzoeken.”
Lisa knikte dankbaar: “Goed idee, dank je wel!” Ze gaf hem een snelle kus en liep naar de computer. Terwijl hij opstartte, zette Lisa wat stoelen uit de eethoek rond de computer, waar ze met hun gasten alvast ging zitten. Ze liet hen zien hoe ze op de computer alles opgeslagen had.
“Handige indeling zo, goed overzichtelijk! Heb je ook een soort kort dagboek geschreven over wat er allemaal gebeurd is?” vroeg Marcel. “Dat kon wel eens handig zijn als die rechtszaak door gaat.”
“Nee, dat heb ik nog niet gedaan, maar het idee was al wel een keer langs gekomen in mijn gedachten. Misschien kan ik daar morgen eens mee aan de slag.”
“Morgenochtend heb je daar alle rust en ruimte voor,” zei Sjaak, terwijl hij de koffie rond deelde en met suiker en melk langs ging. “Ik ben morgen een paar uur weg met Huib en Simon. Huib heeft Simon te grazen genomen.” Lachend vertelde hij wat er voorgevallen was.
Lisa genoot van het verhaal: “Die Simon, die is natuurlijk zo gewend dat hij alles zelf moet doen… Gaaf dat jullie hem gaan helpen. Ik kan dan die uren inderdaad gebruiken om mijn verhaal te typen.”
“Ja, dat dacht ik ook,” zei Sjaak, “en nu we het er toch over hebben… ik zou het een prettig idee vinden als je de deuren op slot houdt als je hier alleen binnen bent, voor je veiligheid, want ik weet niet of er al iemand plannen gemaakt heeft om achter je aan te gaan."
Lisa knikte, begreep zijn bezorgdheid: “Goed, dat zal ik doen.”
Janny legde haar hand op Lisa’s schouder: “Ik vind het een akelig idee dat jullie op zo’n manier moeten leven. Ik begrijp het wel hoor, maar het zou niet nodig moeten zijn. Die kerels moeten zo snel mogelijk achter de tralies!”
Marcel zat zichtbaar na te denken. Hij vatte samen wat hij had overwogen: “Als jullie willen, kan ik proberen politiebescherming voor jullie te regelen. Het zal niet eenvoudig worden, want jullie krijgen die bouwlieden om je heen, maar daar moeten ze dan maar wat op verzinnen.”
“Ik zou het wel prettig vinden, als we bescherming krijgen,” zei Sjaak. “Het zou wel ten koste van onze privacy gaan, maar het zou wel een zekere geruststelling zijn. Wij kennen trouwens een agent hier uit onze regio, hij heet Martin, Martin Verkamman."
Sjaak zocht het telefoonnummer van Martin op en liet het aan Marcel zien.
Marcel pakte zijn mobiel en nam het nummer over. “Ik zal proberen hem morgen te pakken te krijgen.”
“Fijn, dank je wel!” zei Lisa. “Zullen we beginnen met de screenshots?”
“Doe maar, ik ben er klaar voor,” antwoordde Marcel, terwijl hij zijn vrouw aan keek.
“Ik ook, starten maar!”
Lisa noemde de naam van de eerste persoon en liet de screenshot zien. Het schokte Marcel, hij kende die man, had altijd gedacht dat het een prima kerel was. Hij boog iets naar voren om te lezen wat hij had opgeschreven bij de rite voorafgaand aan zijn bezoek aan Lisa.
“Meer rijkdom? Die vent is gek! Hij is al zo allemachtig rijk!” barstte hij uit. “Hij heeft een kolossaal bedrijf met weet ik hoeveel vestigen. Is hij daar op zulke duistere manieren aan gekomen? Dit is echt geen zuivere koffie…”
“Is dat die man van dat accountantsbureau?” vroeg Janny.
“Ja, die is het, en echt, hij heeft filialen overal en nergens! Dat gun ik hem graag hoor, maar niet op zo’n manier!”
Marcel was echt kwaad, maar bedacht dat Lisa nog meer wilde laten zien en opperde om maar gewoon verder te gaan.
Marcel en Janny bleken alle mannen min of meer te kennen. Die ene van wie Lisa de naam bekend was voorgekomen, bleek de plaatselijke burgemeester te zijn.
Toen ze alle mapjes langs gegaan waren en op verzoek van Marcel de lijst van namen hadden uitgeprint, uitte Marcel zijn zorg: “Ik had in eerste instantie het plan opgevat om vanuit ons kantoor politiebeveiliging te regelen, maar ik vermoedde al snel dat dat niet goed zou komen. Bij ons zullen ze de meeste van deze kerels kennen, dus dat is niet handig. Ik ben blij dat jullie die agent hier, Martin he, al kennen en een goede indruk van hem hebben. Ik zal kijken wat ik samen met hem hier plaatselijk kan doen. Lisa, heb je al een advocaat ingeschakeld?”
“Nee, nog niet, ik wil maandag Ellen Hendriks bellen. Ik had haar gevraagd me te helpen met de echtscheiding, dus ik ken haar al. En het klikte met haar, dus ik hoop dat zij me verder kan helpen.”
Janny was vrij stil geweest, had zich afgevraagd hoe ze tot hulp kon zijn. Ze kwam er niet uit en deelde dat met de anderen. “Ik wil er zo graag voor jou, voor jullie allebei zijn, maar ik kan niet bedenken hoe.”
Sjaak dacht even na en vroeg: “Marcel, die rechtbank, die is bij jullie in de buurt toch?”
Marcel knikte, zich afvragend waar Sjaak aan dacht.
“Het is maar een idee, Janny, ik weet niet of je er wat mee kunt…”
Janny onderbrak Sjaak: “In de tijd dat jullie naar de rechtbank moeten… als je wilt, kunnen jullie bij ons eten, of zelfs logeren als je er een paar dagen achter elkaar moet zijn. Dan hoef je niet steeds op en neer te rijden. En de beveiliging zal ook wel bij ons geregeld kunnen worden in die tijd. Denk er maar eens over na.”
Sjaak glimlachte: “Dat is net wat ik je wilde voorstellen. Misschien is dat wel een goed idee. Lisa, zullen we dat gewoon in overweging nemen en tegen die tijd beslissen?”
Lisa knikte: “Ik vind het eng, zo in die omgeving waar alles gebeurd is, maar in jullie huis, met beveiliging in de buurt, zou het goed moeten komen. En ja, ook handig om niet steeds op en neer te moeten reizen. Ik vraag me trouwens af hoe een rechter dit gaat aanpakken. Man voor man? Of alles in één keer?”
“Ik heb geen idee,” zei Marcel, “maar als ik de rechter was, zou ik jou eerst alleen laten komen. Met Sjaak samen natuurlijk, maar ik bedoel zonder die kerels. Dat zou ik doen, gewoon om goed te kunnen peilen wat er aan de hand was. En dan later kerel voor kerel. Ik moet me beheersen, maar eigenlijk wilde ik hen een andere benaming geven.”
Sjaak schoot in de lach: “Laat me raden, zoiets als klootzakken?”
Marcel grijnsde: “Precies ja, en zelfs dat woord is nog veel te netjes!”
Janny en Lisa schoten samen met de mannen in de lach.
Janny schudde haar hoofd: “Mannen…” Aan haar ondeugende ogen was duidelijk te zien, dat ze er wel schik in had. “Maar hoe nu verder? Kunnen we vanavond nog iets doen?”
“Ja, we kunnen nog gezellig een bak koffie drinken met een stuk van Annerieke’s taart erbij.”
Lisa stond op: “Voor de rechtszaak ga ik morgen dat soort dagboekje schrijven, en maandag de advocaat bellen. Ik denk dat we moeten afwachten of en wanneer zij er wat mee kan. Zullen we gezellig daar in de koffiehoek gaan zitten?”
Toen iedereen daarmee instemde, nam ze alle mokken mee op het dienblad en ging naar de keuken, terwijl de anderen de stoelen terug zetten bij de eettafel. Lisa zette koffie, sneed de taart in vieren en deelde de punten alvast rond.
Maak jouw eigen website met JouwWeb