Ellen belde naar Lisa thuis, en vertelde dat rechter Simons haar zaak gekregen had en dat de daders al in voorarrest zaten.
Ze vroeg ook of ze even met één van de beveiligers kon spreken, waarop Lisa haar mobiel aan Bennie gaf. Ellen vertelde hem de overweging van rechter Simons, dat hij er niet zeker van was of de advocaten van deze mannen gevoelig konden zijn voor omkoping en spoorde hen als beveiligers aan om alert te blijven.
Bennie reageerde enthousiast, was oprecht blij dat rechter Simons voor Lisa zou gaan vechten. “Dat geeft hoop, Ellen! En alert zullen we zeker blijven. Ik zal het via onze groeps-app aan Marieke en mijn collega’s doorgeven. Heb je al een datum voor de eerste samenkomst in de rechtszaal?”
“Nee, daar heb ik nog geen idee van, maar daar zal Lisa neem ik aan vanzelf een mail of een brief over krijgen. Ik zal hem er naar vragen. Mocht het anders zijn, dan laat ik het je weten.”
Bennie beëindigde het gesprek en keek naar de verwachtingsvolle gezichten tegenover hem.
“Goed nieuws, Lisa, dat rechter Simons voor je gaat knokken. Hij is die rechter die Marieke perfect vond voor jouw zaak. En de daders zitten al in voorarrest. Rechter Simons heeft wel gezegd dat we op ons hoede moeten blijven, omdat hij niet weet of de daders in staat zijn hun advocaten om te kopen.”
Lisa knikte: “Dat lijkt me een goed advies, je weet maar nooit wat zulke mannen voor elkaar krijgen. Het is mooi dat Simons onze rechter wordt. Hij zal luisteren, echt luisteren…” Lisa staarde voor zich uit, ze voelde een last van haar schouders afglijden.
Ze stond op, liep naar de andere kamer en pakte haar viool. Ze voelde hoe een vrolijke, dansende melodie in haar binnenste omhoog spoot en begon te spelen wat ze van binnen hoorde. Sjaak, Bennie en Joke luisterden verrast. Dit was niet wat ze verwacht hadden.
“Het bericht van Johan heeft haar hoop gegeven, ze laat haar viool zingen en dansen. Prachtig!” fluisterde Joke.
Sjaak knikte, stond op en ging achter de piano zitten. Lisa zag het niet, ze had haar ogen dicht terwijl ze speelde. Pas toen hij de eerste toetsen aansloeg, wist ze dat hij bij haar gekomen was. Ze dacht er verder niet over na, ze werd zo meegesleurd op de stroom van tonen die via haar viool naar buiten kwamen. Feitelijk hoorde ze nauwelijks wat Sjaak meespeelde. Pas achteraf, toen ze haar lied beëindigde, voelde ze als in een herinnering hoe Sjaak zijn vingers over de toetsen had laten dansen, hoe ze weer in eenheid gespeeld hadden. Ze zag Bennie en Joke in de poort van de kamer staan, allebei zichtbaar geraakt.
Joke slikte, wilde iets zeggen over wat ze net gehoord had, maar het lukte haar niet de juiste woorden te vinden. Ze zuchtte alleen diep, en glimlachte naar Lisa.
Lisa legde de viool terug op het kleedje op de piano. Ze glipte langs de beveiligers heen en riep over haar schouder: “Tijd voor koffie?”
Ze kreeg geen antwoord. Iedereen was nog in de ban van de muziek. Lisa glimlachte en liep door naar de keuken. Het geratel van de koffiemachine klonk haar als nieuwe muziek in de oren. Ze snoof de heerlijke geur van de verse koffie op.
Het duurde even voordat ze vier mokken door de machine had laten vullen. Ze had de suikerpot en een weckpot met cupjes koffieroom op de tafel laten staan, omdat ze die toch steeds weer nodig hadden. Ze deelde de koffiemokken uit en ging naast Sjaak op de bank zitten. Ze pakte haar mok en legde beide handen er omheen. “Lekker warm,” zei ze, om de stilte te doorbreken.
Bennie glimlachte terwijl hij ook zijn mok pakte: “Ja, lekker warm. Al moet ik zeggen dat jullie muziek minstens zo verwarmend was. Het bericht van Ellen heeft jou, of eigenlijk jullie allebei, duidelijk hoop gegeven. Jullie instrumenten stroomde gewoon over van blijdschap.”
Bennie wachtte even tot zijn emoties iets bedaard waren. “Jullie hebben me weer geraakt, zelfs nog meer dan de vorige keer. Moet je je voorstellen, je hebt de hele rechtszaak nog voor je, en dan zo kunnen spelen!”
Lisa legde uit hoe ze het zelf ervaren had, hoe ze gevoeld had hoe de melodie als een stroom uit haar binnenste kwam. “Het voelde alsof mijn buik een fontein was, het spoot er gewoon uit. Ik vind het geweldig, dat het er zo via mijn viool uit komt. Alsof mijn viool en ik één zijn, zo speciaal! En jouw pianospel, Sjaak… Ergens heb ik gehoord dat je begon te spelen, maar ik heb eigenlijk alleen mijn eigen stroom gevolgd. Er is geen moment geweest dat ik luisterde of mijn muziek wel bij de jouwe paste. Pas na afloop leek ik pas echt te horen wat we samen gespeeld hadden, voelde ik hoe we daarin weer een eenheid waren geweest.” Ze legde haar hoofd even op zijn schouder, alsof ze hem als een poes een kopje gaf.
“Het was zo bijzonder, zo mooi.” Sjaak veegde een traan van zijn wang. “Lisa, ik heb er eigenlijk geen woorden voor, dit is gewoon niet te beschrijven! En als ik eerlijk ben, heb ik mezelf in het pianospelen overtroffen. Ik had nooit gedacht dat ik dit ooit zou kunnen doen!”
Sjaak keek naar hun vaste daggasten: “Ik heb hier in het verleden regelmatig over gedroomd, dat ik met een violiste zou samenspelen. En weet je, dat was in die dromen elke keer weer prachtig, maar als ik dan wakker werd, dan was ik voor mezelf ervan overtuigd, dat dit onmogelijk was, dat ik dit niet voor elkaar zou kunnen krijgen. Ik kon zelf wel wat improviseren hoor, gewoon vanuit mijn hart spelen, dus niet vanaf papier. Maar het is nog heel wat anders om te spelen met iemand anders, en niet te weten waar de melodie van die ander heen zal gaan. En nu gebeurt het gewoon. Ik voel me eerlijk gezegd behoorlijk overweldigd.”
Sjaak veegde opnieuw een paar loslopende tranen van zijn wangen en probeerde het gesprek wat luchtiger te maken met een grapje: “Ik ben toch wel wakker he? Of is dit weer een droom?”
“Jij bent klaar wakker, voel maar!” Lisa kneep hem niet zachtzinnig in zijn been.
“Auw! Kleine kattenkop!” riep Sjaak verschrikt. “Ik krijg liever een kopje van je!”
Berouwvol legde Lisa haar hoofd weer op zijn schouder: “Sorry lieverd, ik zal het nooit meer doen! Denk ik…” Ze keek ondeugend naar hem op en zag dat zijn gezicht ontspande.
Hij gaf haar een kusje op haar neus: “Dit is beter, voor mij… aan de andere kant is dat pittige wel precies wat bij jou hoort. Mooi meiske!”
“Zo’n relatie wil ik ook,” verzuchtte Joke. “Jullie zijn zo heerlijk echt, en zo verbonden met elkaar. Het is een verrukking om er naar te kijken!”
Maak jouw eigen website met JouwWeb