Met een blij en dankbaar gevoel stapte Johan zijn kantoor in. Hij begroette Marianne, hun secretaresse, en gaf haar een compliment over haar fleurige blouse. “Dat staat je goed, die kleur! Ik ga even de rechtszaak van die jongedame die je me in de schoenen schoof, voorbereiden. Ik zag dat ze er een USB-stick bij had gedaan.”
Marianne reageerde, terwijl ze de stof van haar blouse tussen duim en wijsvinger pakte, verrast op zijn compliment: “Dank u wel, leuk dat u dat zegt over die kleur. Vond u het niet vervelend dat ik die aangifte uw richting in schoof?”
“Nee, juist niet! Ik wil niet opscheppen over mezelf, maar ik denk dat ik er de juiste persoon voor ben. Dat had je goed aangevoeld!” Johan stak zijn duim omhoog. Hij zag nog net dat ze straalde toen hij zich omdraaide en naar zijn kamer liep.
Hij was gewend om eerst even zijn dagelijkse lijstje af te werken, wat vooral bestond uit het checken van zijn zakelijk mail. Dit keer had hij er moeite mee. Een mix van blijdschap om Marieke en nieuwsgierigheid naar Lisa’s USB-stick dwarrelden in zijn hoofd door elkaar. Met moeite kon hij zijn aandacht bij de mailtjes houden. Hij beantwoordde mails waar nodig, maar keek op toen hij na een klopje de deur open hoorde gaan.
“Oh, heerlijk, koffie, daar ben ik meer dan ooit aan toe! Ik heb eerst gedaan wat ik elke dag doe, mailcheck, maar daar had ik vandaag grote moeite mee! Ik kan niet anders zeggen dan dat ik er blij mee ben dat ik door die brij heen ben!”
Marianne keek hem bevreemd aan. Rechter Simons was anders dan anders. Eerst al dat compliment, en die openheid over zijn nieuwe rechtszaak, en nu beschreef hij zijn moeite met zijn mailcheck.
Johan zag de reactie op haar gezicht, en kreeg een onverwachte ingeving… zoals ingevingen meestal onverwacht zijn…: “Heb je zin om straks hier te komen lunchen? Dan zal ik je vertellen waardoor ik zo veranderd ben. Je verbazing was overduidelijk, en dat kan ik me levendig voorstellen. Zullen we dat doen, samen lunchen?”
Marianne, die meestal liever niet alleen was met een man, en zeker niet met één van de rechters, twijfelde in deze situatie geen moment en beloofde dat ze zou komen. Toen ze zijn kamer verliet, stond ze even stil achter de deur, schoot zachtjes in de lach en wist dat het goed was. Voor deze rechter hoefde ze niet bang te zijn!
Terwijl Johan genoot van zijn koffie, pakte hij de envelop die hij via Marianne van Ellen had kregen, uit zijn kluis. Hij nam de USB-stick eruit en prikte die in de ingang van zijn computer. Hij ontdekte een verzameling van mapjes, van de vijf daders, begreep hij. Hij zag ook haar overzicht en besloot die eerst te openen. Snel las hij haar samengevatte verhaal over de BDSM, het misbruik door haar ex-man en die vijf daders over wie ze aangifte deed, en over de rituelen die er aan gekoppeld waren. Hij voelde een bal van emoties in zijn buik groeien. Hij voelde haar pijn, haar angst, en bovenal een diepe woede over wat haar was aangedaan. Hij opende mapje na mapje, bekeek de screenshots die Lisa gemaakt had.
Het besef dat wat de mannen haar hadden aangedaan om zichzelf te verrijken of meer macht te krijgen, maakte hem zo woedend. Hij wist hoe de duisternis gewerkt had, en die kerels wisten dat blijkbaar ook! En daar hadden ze misbruik van gemaakt. Wat een stelletje ellendelingen!
Zonder dat hij het in de gaten had, hadden zijn handen zich tot vuisten gebald. Toen zijn woede om het onrecht een hoogtepunt bereikte, denderden zijn beide vuisten op de tafel. Zijn lege mok viel om en verdween aan de andere kant van de tafel. Het drong niet eens tot hem door dat zijn mok in stukjes uit elkaar viel.
Hij schreeuwde het uit: “Klootzakken! Gajes! Dat noemt zich heren? Dat gedraagt zich alsof ze het neusje van de zalm zijn? Maar het zijn gewoon klootzakken, een stelletje idioten!”
Hij liet zijn hoofd in zijn handen vallen, en huilde, huilde zoals hij nog nooit gehuild had, huilde met brullende uithalen. Alle ellende die hij in Lisa’s gegevens had gevoeld, huilde hij eruit, alsof hij namens haar huilde.
Hij hoorde het kloppen op zijn deur niet. Hij merkte niet dat Marianne met een verbijsterd gezicht binnen kwam.
Ze had gehoord hoe hij tekeer ging, en dat was ze in deze stille kantooromgeving van de rechtszaal totaal niet gewend. Het had haar geraakt, en ze had zich afgevraagd of het wel goed ging met rechter Simons.
Ze liep voorzichtig naar zijn bureau: “Rechter Simons? Rechter Simons? Gaat het wel?” Hij reageerde niet, zat nog vol in zijn huilbui.
Toen ze merkte dat hij iets rustiger werd, pakte ze een tissue uit de doos op zijn bureau en stak hem die toe, tussen zijn handen door. Nu pas realiseerde Johan zich, dat hij niet langer alleen was. Met een betraand gezicht keek hij op, in de vragende ogen van Marianne.
“Gaat het wel?” vroeg ze nog een keer.
Johan knikte traag, pakte de tissue van haar aan en veegde de tranen van zijn gezicht. “Ja, het gaat wel, al ben ik eigenlijk best geschokt door mijn reactie op wat ik net gelezen en gezien heb. Weet je wat, Marianne, ik moet nu even verder, maar ik zal je er bij de lunch over vertellen.” Hij keek even op zijn horloge: “Nog een uurtje of zo, ik zie je wel verschijnen. Enne… bedankt voor je zorg om mij. Dat doet me best goed!”
Marianne knikte met een vriendelijke glimlach: “Graag gedaan. Succes met wat u verder nog moet doen en tot straks!”
.
Johan opende een nieuwe mail, die hij aan Lisa richtte. De zakelijke uitnodiging voor de rechtszaak volgende week donderdag voegde hij alvast als een bijlage toe. De mail die hij standaard bij dit soort uitnodigingen schreef, liet hij achterwege en schreef een mail vanuit zijn hart.
Toen hij ermee klaar was, las hij de mail nog eens over. Nooit eerder had hij een cliënt op deze persoonlijke manier benaderd. Hij glimlachte, het voelde goed! Het was hem geleerd om standaard brieven te sturen, maar het was hem gelukkig nooit verboden om het op een andere manier aan te pakken. In het verleden had hij zijn leerschool gevolgd. Dat zou vanaf vandaag anders gaan, en daar was hij meer dan tevreden over.
Hij klikte op versturen en ontspande zich.
Maak jouw eigen website met JouwWeb