Lisa stommelde de trap af. Lopen kon ze het niet meer noemen, ze voelde zich een waggelende eend.
“Nog een week…,” zuchtte ze tegen Sjaak toen ze aan de eettafel ging zitten. “Ik zal blij zijn als hij er is, maar verdorie, wat zie ik tegen die bevalling op. Ik heb vannacht gedroomd over het misbruik, die poken die die kerels in me stampten, waren wel tien keer zo dik als in werkelijkheid. Ja, sorry, ik kan er ook niets aan doen, dat was het gewoon. En het deed zo’n pijn, mijn hele lichaam verzette zich er tegen. En als ik dan aan die bevalling denk… zoiets moet het zijn, alleen andersom. Iets dat zo breed is, en dat moet er dan uit. Het spijt me Sjaak, ik wil er zo graag positief over denken, en ik verlang ook echt naar de baby, maar die bevalling voelt als de ramp van mijn leven.”
Zonder naar Sjaak te kijken, begon ze haar schaaltje te vullen met yoghurt en muesli, en roerde er een schepje bosvruchtenjam doorheen. Doordat ze daar zo op gericht was, zag ze niet de pijn en het verdriet op het gezicht van Sjaak. De ellende waar zijn lieverd doorheen gegaan was in de jaren voor hun relatie, was nog lang niet helemaal genezen en speelde de laatste dagen steeds meer op. Op de één of andere manier linkten haar gedachten over de bevalling aan het misbruik. Ze besefte heel goed dat het totaal iets anders was, maar het voelde als eenzelfde soort ellendig drama.
Hij smeerde zijn boterham, sneed een paar plakjes kaas af en legde die er op. In stilte begon hij te eten. Hij schrok op toen Lisa haar schaaltje aan de kant schoof.
“Ik heb totaal geen trek, het smaakt me niet. Ik hoop niet dat ik nu op het laatste moment ook nog griep krijg.” Ze begon jammerend te huilen. “Sorry Sjaak, ik wil me niet aanstellen, maar ik ben bang, ik zie het niet zitten, en nu heb ik ook nog buikpijn en smaakt die yoghurt vies, terwijl ik het juist altijd zo graag lust. Ik voel me alsof ik in stukjes uit elkaar ga vallen! Ik weet echt niet meer hoe ik verder moet!”
Sjaak kon het niet langer aanzien, liep naar haar toe. Hij ging naast haar stoel staan en trok haar tegen zich aan. “Lieske toch… je voelt in elk geval niet warm, je lijkt geen koorts te hebben.”
Ineens kreeg hij het vermoeden, dat die buikpijn wel eens het begin kon zijn van de bevalling. Hij merkte dat ze plotseling verstarde, naar haar buik greep. Een poosje later ontspande ze weer. Sjaak keek op zijn horloge, 7.09 uur. Hij bleef haar rustig strelen en probeerde haar een beetje te wiegen, terwijl hij haar koosnaampje fluisterde: “Lieske… Lieske toch…”
Hij wist niet wat hij meer moest zeggen, er kwam gewoon niets in zijn gedachten. Hij zou haar helpen, bij haar zijn. Maar het zou geen zin hebben om dat te zeggen. Ze wist dat hij er voor haar zou zijn als het zover was, maar haar gevoel vloog alle andere kanten op.
Ze verstarde opnieuw, hield haar adem in totdat ze weer ontspande. Hij keek weer op zijn horloge, 7.13 uur. Er zitten maar vier minuten tussen. Toen het na vier minuten weer gebeurde, pakte hij zijn mobiel, en terwijl hij met zijn ene hand Lisa tegen zich aan bleef houden, stuurde hij een sms naar Huib: ‘weeën om de vier minuten’. Even later kreeg hij een berichtje terug: ‘we komen’
Sjaak boog zich over naar Lisa: “Huib en Margreet komen er zo aan. Ik ga even de deuren van ’t slot halen, dan kunnen ze zo naar binnen.”
“Sjaak! Sjaak! Waarom komen…” Lisa haperde. “Denk je dat de bevalling begint? Volgens mij heb ik gewoon buikgriep, ik ga even boven naar de wc, dan kan ik me meteen even wat opknappen.”
Op de trap kwam de buikpijn weer op. Lisa begon te twijfelen, Sjaak kon wel eens gelijk hebben. Toch zou ze even naar de wc gaan, voor het geval ze wel buikgriep had.
Sjaak kwam al snel achter haar aan naar boven. “Alles klaar leggen, dan hoef ik daar zo niet meer aan te denken,” mompelde hij voor zich uit. Hij vulde twee kruiken met heet water en legde alles wat hij nodig dacht te hebben klaar.
Lisa kwam de slaapkamer in: “Het klopte wel, dat ik naar de wc moest, maar die krampen gaan maar door. Ik denk, dat het toch weeën zijn, mijn buik wordt elke keer zo hard. Oh, ik hoor Huib en Margreet. Ik voel me zo van slag, vind je het goed als Margreet er bij blijft? Huib liever niet, hij is een lieverd, maar ik vind het moeilijk om er een andere man bij te hebben.”
“Ik heb er al een keer met Huib over gepraat. Hij heeft voorgesteld gewoon in de buurt te blijven, en gezegd dat Margreet gerust bij je wilde blijven, als jij dat wilde. Ik ga wel even naar hen toe om te overleggen. Trek jij ondertussen maar even wat makkelijks aan.”
Sjaak liep naar beneden, terwijl Lisa een makkelijk lang shirt aantrok en haar ochtendjas op Sjaaks deel van het bed neerlegde. Ze pakte een pak kraammatrasjes, scheurde het open en trok er een matrasje uit. Ze legde het uit voorzorg op haar bed, maar had nog geen rust om te gaan liggen. Margreet was in bad bevallen, en als ze weer zwanger zou worden, zou ze het zo weer doen, maar Lisa had er de rust niet voor om te kiezen, wist werkelijk niet wat ze moest doen.
Margreet klopte op de slaapkamerdeur. “Margreet hier, mag ik binnenkomen?”
“Jaaa, kom alsjeblieft!” kreunde Lisa, die net weer een wee probeerde op te vangen.
Margreet kwam binnen, zag haar lieve vriendin volledig verkrampt en angstig naast het bed staan. Ze overzag dat de spullen die nodig waren klaar lagen, ze zag alleen nog niets waarin de nageboorte opgevangen zou kunnen worden, maar dat kwam later wel.
Ze legde haar handen op Lisa’s schouders en zei dringend maar vriendelijk: “Lisa, kijk me eens aan… Zal ik bij je blijven tot je je kereltje in je armen hebt?”
Lisa knikte wanhopig: “Ja, graag, blijf alsjeblieft bij me. Sjaak ook, jij ook. Waar is Gloria?”
“Beneden, ze had net gedronken toen Sjaak die sms stuurde. Dus ze kan een poosje vooruit. Huib blijft bij haar in de buurt. Als hij iets voor ons moet doen, kunnen we hem zo roepen.”
Een volgende wee… “Ontspan maar, ademen, rustig ademen, Lisa? Lisa, adem met me mee!”
Margreet ademde goed hoorbaar in en weer uit. Toen Lisa weer even rust had, legde Margreet haar uit, dat ze van haar mond een klein gaatje moest maken om daar doorheen te ademen. “Niet te snel, pers de lucht maar langzaam eruit, zuig nieuwe lucht weer in. Volg mijn tempo. Als je te snel gaat word je duizelig. Snap je me?”
Lisa knikte, maar was behoorlijk in de war van de spanning en was bang dat ze het niet voor elkaar zou krijgen.
Sjaak was inmiddels ook binnengekomen. “Lisa, het bad loopt vol, ik denk dat je daar even lekker moet gaan ontspannen. Hou je shirt gerust aan, als je dat prettiger vindt, dat maakt allemaal niet uit.”
“Ik weet niet, in bad…” Een nieuwe wee maakte haar het praten onmogelijk. Margreet ging bij haar staan, ademde zelf hoorbaar in en uit, maar merkte dat Lisa het niet voor elkaar kreeg om haar daarin te volgen.
“Kom, in bad kun je je beter ontspannen. Sjaak blijft bij je, ik blijf bij je.” Margreet voelde zich onzeker worden door de angst van Lisa. Ze had daar zelf totaal geen last van gehad, begreep heel goed dat dat voor Lisa anders was, maar ze wist niet zo goed wat ze er mee aan moest. Kon ze Huib maar vragen… Op dat moment wist ze wat ze doen moest. Als Lisa in bad een wee kreeg, zou ze haar hand op haar buik leggen, en alleen aan die baarmoeder en die baby denken. Ze voelde met zekerheid dat dat haarzelf zou helpen om haar ziel te laten stralen naar de plaats waar de strijd gestreden werd, in Lisa’s buik.
Lisa had haar onderbroek uitgedaan en in een hoek geslingerd. Ze stapte voorzichtig in bad. Terwijl ze de randen van het bad vast hield en Sjaak haar ondersteunde, liet ze zich zakken en ging zitten, een beetje onderuit hangend.
“Daar komt-ie weer!” kreunde ze.
“Sjaak, blijf bij haar gezicht, help haar ademen, rustig blijven. Ik blijf bij haar buik,” instrueerde Margreet.
Sjaak ging op de rand van het bad bij Lisa’s hoofd zitten en legden zijn handen op haar beide wangen, terwijl Lisa haar best deed om te ademen zoals Margreet had voorgedaan. Hij zag dat Margreet haar beide handen rond Lisa’s hard geworden buik legde. Hij begreep wat ze deed, haar focus was op de plaats waar de actie en de pijn waren, zodat haar ziel daar kon ondersteunen.
Na de wee stond hij op, pakte twee opgevouwen handdoeken, legde ze bij het bad. “Voor als je straks op je knieën wilt zitten, leg dan een opgevouwen handdoek onder je knieën, dan doe je jezelf niet zo’n pijn.”
Margreet glimlachte. “Dank je wel! Ik wissel staan en op de rand zitten voorlopig even af. Als ik in beweging blijf, dan hou ik het dit het langste vol.”
De weeën kwamen en gingen. Onrust en angst kwamen zo nu en dan terug, maar telkens weer was de nabijheid van haar geliefden voldoende om weer tot rust te komen en moedig door te gaan.
Margreet knikte naar Lisa, zag dat de volgende wee kwam. Ze legde haar handen weer rond de buik, terwijl Sjaak zijn ene hand boven Lisa’s borsten legde en de andere achter haar hoofd. Hij wist niet of het zou helpen, maar hij had het gevoel dat hij het zo moest doen.
“Blijf rustig, adem rustig,” fluisterde hij, “je doet het goed, dappere Lieske, je doet het goed.”
De wee zakte af, Margreet streelde kort de buik en ging weer rechtop staan, terwijl ze naar Lisa glimlachte. “Hoe gaat het volgens jou?”
“Beter, alsof de pijn minder is als jij je handen op mijn buik legt. En ik voelde me rustiger nu jij je hand hier boven mijn borsten legde, Sjaak. Jullie zielen stralen, ik kan het merken, dank je wel,” antwoordde ze, terwijl er een flauwe glimlach op haar gezicht verscheen.
“Ik doe niets liever, ik vind het een geweldige ontdekking dat onze ziel dat vermogen in zich heeft. Daar gaan we weer! Deze lijkt anders…”
Lisa volgde spontaan de beweging van haar lichaam, kwam een beetje overeind, en perste. “Goed zo Lisa! Goed zo, ik voel de baby iets naar beneden verschuiven! Bij de volgende wee verder!”
Na de tweede perswee vroeg Sjaak aan Margreet: “Kun jij Lisa met één hand op haar buik en één hand boven haar borst helpen? Dan ga ik bij haar benen zitten om de baby op te vangen.”
Margreet glimlachte en knikte. Sjaak legde de beide handdoeken zo over de badrand onder Lisa’s hoofd, dat ze zich geen pijn zou doen als ze terug zou vallen na het persen. Margreet en Sjaak wisselden van plek, net op tijd om bij de volgende perswee getuige te zijn van de geboorte van het hoofdje.
“Het hoofdje is er al, Lisa, nog één keer, dan floept hij er helemaal uit.”
De ergste spanning was voorbij voor Lisa. Ze boog zich voorover om te kijken of ze het hoofdje kon zien. “Niet helemaal, ik zie maar een klein stukje, maar ik geloof je, de rest zal er wel aan vast zitten,” grinnikte ze. “En daar gaan we weer!”
Margreet ondersteunde Lisa met haar ene arm en legde haar hand weer op haar buik. “Goed zo, zet door!” drong ze aan.
Op dat moment voelde Lisa hoe het lichaampje van de baby uit haar glipte en zag ze hoe Sjaak hem een beetje omhoog tilde en hoe de navelstreng naar beneden bungelde. Lisa strekte haar handen naar de baby uit. Sjaak legde hem voorzichtig op haar shirt. Margreet herinnerde zich dat Huib met zijn pink in het mondje van Gloria gecheckt had of er niets in de weg zat, en omdat dit manneke niet brulde, deed ze bij hem hetzelfde. Ze haalde er wat slijm uit, maar het bleef stil. Toch zag het kindje er prima uit, ademde duidelijk en keek haar aan.
“Heb jij geen zin om te huilen? Vond je het geen probleem om geboren te worden? Ben je dan helemaal niet geschrokken?”
Margreet vond het lastig om het te vertrouwen en legde, intuïtief haar hand op zijn schouderbladen. Ineens hoestte hij, waardoor hij meer slijm kwijt raakte. Even gaf hij een paar flinke schreeuwen, waarbij hij zijn hoofdje heen en weer bewoog. Daarna ging hij weer liggen, en begon met zijn mondje te zoeken.
“Hij wil drinken Lisa, zal ik je shirt omhoog doen, of wil je dat zelf doen?”
Lisa was blij met de baby, blij dat alles achter de rug was, maar ook behoorlijk van slag. “Doe jij het maar, ik hou hem wel vast.”
Ze tilde de baby een beetje op, terwijl Margreet het shirt onder zijn lichaampje omhoog probeerde te trekken. Zodra hij zijn kans schoon zag, hapte hij naar haar tepel en begon te zuigen.
“Ongelofelijk,” fluisterde Lisa, “ongelofelijk… zo gek, ik vind het heel normaal dat jonkies van dieren precies weten wat ze moeten doen, maar ergens had ik verwacht dat ik het hem zou moeten leren, hem de borst zou moeten géven. Het heet toch ook zo? Misschien ben ik door die uitdrukking in de war geraakt. O Sjaak, de navelstreng moet nog!”
Sjaak knikte, hield de beide navelklemmetjes omhoog. De schaar had hij klaarliggen op de badrand. Lisa haalde de baby van de borst, door haar pink naast haar tepel in zijn mondje te stoppen. Ze draaide hem een beetje, zodat Sjaak bij zijn buikje kon. Ze trok een vies gezicht toen hij de klemmetjes zette en de streng doorknipte.
“Dat voelt op z’n zachtst gezegd vreemd…” mompelde Sjaak. “Als hij wil kan hij weer verder drinken.”
Hij keek even verward naar de streng die nog in het bad lag en voor een deel in Lisa’s lichaam verdween. “O ja, natuurlijk, de placenta moet nog komen. Ik dacht al, wat moet ik met de rest van die navelstreng!” Samen schoten ze in de lach, de spanning was nu echt weg.
“Daar komt een wee, ik ga even die placenta van jou eruit knikkeren, jochie!” grapte Lisa. Margreet legde haar hand weer op Lisa’s buik, terwijl ze hem er met gemak uit perste. “Dat voelde bijna nog gekker dan de geboorte zelf. Zo’n flodderig gevoel!”
Sjaak hield de placenta iets omhoog, keek er met een vies gezicht naar. “Ongelofelijk dat hij daar alles uit kreeg wat hij nodig had. Waar moet ik hem laten?”
“Heb je iets van een glazen schaal in de keuken?” vroeg Margreet.
“Jawel, wil jij die halen? In het rechter kastje, onder het aanrecht.”
“Ik ga hem vinden, hou jij je gezinnetje maar in de gaten!” lachte Margreet.
“Doe ik! Mijn gezinnetje, oh Lieske… ik ben zo machtig trots op jou,” straalde Sjaak naar haar, terwijl hij de placenta in zijn handen hield. “Ik kan je niet eens even knuffelen, sta ik hier met dat malle ding.”
De baby schrok van Lisa’s schaterende lach. “Och, lieve William, lief ventje, laat ik jou zo schrikken? Oeps, boertje, gooi mijn kostbare melk er maar weer uit. Nou ja, het is zo te zien maar een beetje.”
Met haar hand liet ze wat van het nog warme water over hem heen stromen. “Hier word je niet schoner van, van dat bloederige water, maar je blijft wel lekker warm.”
Sjaak glimlachte, legde de placenta in de schaal die Margreet boven bracht en pakte de douchekop. Hij liet het water bij Lisa’s voeten even op temperatuur komen en liet het water met een zachte stroom over het babylijfje gaan. Met zijn vrije hand wreef hij zacht over hem heen.
Margreet stond al met een badlaken naast hem. Sjaak hing de douchekop op en strekte zijn handen naar de baby uit terwijl hij Lisa aankeek. “Zal ik William overnemen en gaan aankleden?”
Lisa knikte, pakte William onder zijn oksels en legde hem in de handdoek, die Margreet uit het water probeerde te houden. Sjaak ging met hem naar de kinderkamer, legde hem op de commode en begon hem met een dunne doek af te drogen.
“William…” zei Margreet zacht. “Wat een mooie naam!”
“Dat kwam door een film over een dappere strijder die zo heette, een man die zijn volksgenoten leidde, om hen te beschermen. Hij was dapper, vastbesloten, en vooral een beschermer. Dat is ook de betekenis van die naam, maar dat wist ik toen nog niet. We hadden allebei meteen toen we die man in de film zagen, het gevoel dat onze baby ook zo zou heten: William. Ik heb geen idee wie en hoe hij gaat beschermen, misschien wel niemand, maar de naam leek gewoon goed voor hem.”
Margreet knikte: “Het voelt ook goed, op de één of andere manier is hij gewoon een William. Het past bij hem…”
“Fijn dat jij dat ook zo ervaart,” glimlachte Lisa. “Ik ga me eens afdouchen en aankleden. Wil jij uit de kledingkast in de slaapkamer een lang shirt voor me pakken? Ze liggen opgevouwen op de bovenste plank. Oh, en een onderbroek en kraamverband… verdorie, helemaal niet aan gedacht!”
Margreet lachte: “Je had wel wat anders om aan te denken! Ga jij maar rustig douchen, ik haal je spullen wel!”
Grinnikend liep ze naar de slaapkamer, zocht op wat Lisa nodig had en ging naar haar toe. “Kijk, een droge handdoek, en hier je kleren.” Margreet legde ze op een kastje naast de wastafel. “Lukt het je zelf? Of heb je hulp nodig?”
“Eigenlijk, nu ik sta, valt het me een beetje tegen. Ik denk dat ik het wel zelf kan, maar wil je bij me blijven voor het geval het toch niet lukt? Ik voel me best een beetje wiebelig, trillerig. Oh, ik vind het zo gek, maar ik zou toch eigenlijk willen dat jij me afdroogt en aankleedt. Zie je dat zitten?”
“Natuurlijk, we doen het gewoon samen. Je hebt een beste portie spanning en een flinke klus achter de rug, Lisa, vergeet dat niet!”
“Maar jij dan, heeft Huib jou geholpen?” vroeg Lisa.
“Nee, maar ik had die spanning er niet bij, ik was ongelofelijk relaxed. Het leek vanzelf te gaan. Ik denk dat bij jou je innerlijke verwonding door al dat misbruik nog in de weg gezeten heeft.”
“Dat zal wel, zoiets zei Sjaak vanmorgen ook al,” zei Lisa, en terwijl Margreet haar hielp, vertelde ze over de nare droom die ze had gehad. “Ik was tijdens het ontbijt al zo bang joh, echt vreselijk! Toen ben ik natuurlijk al door een stuk proces heen gegaan. Ik merkte tijdens de bevalling dat ik nog wel last had van angst, in het begin, maar het was al niet meer zo erg als na die droom.”
“Perfecte timing van je ziel om je nog even vlak voor de bevalling daar diep doorheen te laten gaan,” dacht Margreet. “Ik denk, dat je daardoor minder last had toen de bevalling begon.”
“Ja, en doordat jullie samen ongelofelijk aan het stralen waren, ik heb jullie kracht zo kunnen ervaren. Echt super fijn! Zo, dank je wel, zullen we eens bij mijn kerels gaan kijken?”
Lisa stak voor de zekerheid haar arm door Margreets arm en liep met haar mee naar de slaapkamer, waar ze Sjaak tegen William hoorde praten. “Oh, mijn mannen! Ging het goed, hem aankleden?”
“Ja, beetje moeilijk met die armpjes. Dus ik heb ze er even afgeschroefd en later er weer in gedraaid. Hij zit nu goed in zijn kleertjes.”
“Sjaak! Jij bent echt gek! Wie praat er nou zo over zijn pasgeboren baby?”
“Ik…”, zei hij met een guitige snuit.
Ongemerkt piepte Margreet de slaapkamer uit. Beneden omhelsde ze Huib: “Het is goed gegaan, een jochie, William.”
Huib trok haar stevig tegen zich aan: “Ging het net zo soepel als bij jou?”
Margreet schudde haar hoofd: “Nee, ze had vannacht een nachtmerrie gehad over het misbruik.” Margreet vertelde het verhaal dat Lisa haar toevertrouwd had. Huibs gezicht vertrok van afschuw. “Maar daardoor is ze wel even diep door een stuk genezing heen gegaan. Ze heeft het tijdens het ontbijt, dat ze niet heeft opgegeten, behoorlijk zwaar gehad. En aan het begin van de bevalling was ze nog wel gespannen, maar al minder dan daarvoor. En ze zei dat ze heel duidelijk de kracht van onze ziel ervaren hadden. Aan het begin stond ik naast haar, en dacht: ‘Ik wou dat ik Huib even kon vragen, wat ik moet doen.’ En toen kreeg ik direct in gedachten, dat ik…”
“… dat je je handen aan weerszijden van haar buik moest leggen, om te focussen,” vulde Huib aan. “Dat was wat ik toen je nog niet zo heel lang boven was, in gedachten kreeg. Over zielsconnectie gesproken…”
Sjaak verscheen bovenaan de trap: “Ik heb net Simon gebeld, ze komen zo. Komen jullie ook boven?”
Huib en Margreet renden de trap op, even later gevolgd door Annerieke en Simon. Ze bleven allemaal vol verwondering aan het voeteneind staan, behalve Simon. Hij ging op Sjaaks helft van het bed zitten en boog zich naar Lisa. Hij legde zijn grote werkhand op haar schouder, keek haar recht in haar ogen en zei met tranen in zijn ogen: “Dappere vrouw, wat ben ik ongelofelijk trots op jou!”
In een impuls nam Lisa William en reikte hem over naar Simon, die hem verbaasd in zijn armen nam. Hij keek van William naar Lisa, grijnsde: “Dank je wel voor deze aanwinst voor onze familie. Wat een mooi kereltje…”
Annerieke ging naast hem zitten, legde haar hand op Simons schouder. “Wat een rijkdom, Simon… Sjaak, Lisa, wat een rijkdom, hij is zo mooi! Gaat het met jouzelf goed?”
“Ja, nu wel, het is even zwaar geweest aan het begin, door spanning, maar Sjaak en Margreet hebben me geweldig geholpen. Ze waren echte straalmotoren! Uiteindelijk kwam William best heel soepel, natuurlijk heb ik moeten persen, maar dat laatste gedeelte van de bevalling is me heel erg meegevallen, dat verliep gewoon heel natuurlijk.”
Ze moest natuurlijk even uitleggen wat ze bedoelde met straalmotoren, die innerlijke kracht waardoor ze het niet alleen hoefde te doen. Ze vertelde hoe Margreet William even op gang geholpen had en dat hij al gedronken had.
“En weet je wat zo bijzonder is? Ik voel me echt moeder! Jij dan, Sjaak?”
“Ik niet! Absoluut niet! Maar ik voel me wel vader, dat wel…” Hij boog zich voorover om Lisa te kussen en gaf haar plagend een tikje tegen haar wang.
“Geweldige vrouw, fantastische moeder, ik hou van jou!”
Maak jouw eigen website met JouwWeb