Sita was na een paar dagen helemaal gewend op het ontdekkingscentrum. Na overleg met iedereen had Patrick een tweedehands camera gekocht waarmee Sita kon fotograferen en filmen. De eerste keer dat ze de camera had ingewijd, was ze door het hele centrum gegaan, filmend, en later ook foto’s makend. De tweede en de derde dag had ze dat weer gedaan.
Rosalie had er last van. Daarom zei ze na die derde keer: “Sita, ik vond het niet erg hoor, dat je filmde en foto’s maakte, maar het stoort me wel bij mijn werk. Wil je het niet meer bij mij doen? Anders kan ik niet fijn doorwerken.”
Sita knikte, ze leek het wel te begrijpen, maar even later zei ze tegen Bea: “Is Rosalie nu boos op mij?”
“Ik denk,” zei Bea, “dat je dat aan Rosalie moet vragen. Wil je dat alleen doen, of zal ik met je meegaan?”
“Meegaan?”
Bea glimlachte en gaf haar een knipoog. “Kom, dan gaan we samen even naar haar toe.”
Met een hand op haar schouder, liep Bea met Sita mee door de gang naar de kamer waar Rosalie zat te typen.
“Rosalie, sorry dat we je storen, maar ik denk dat het belangrijk is,” zei Bea. “Sita wil even iets aan je vragen.”
Rosalie keek op, keek vragend naar Sita: “Wat dan?”
Sita deed dapper een stapje naar voren: “Ik heb jou gestoord met filmen en zo… ben je nu boos op mij?”
Rosalie was verbaasd: “Welnee, Sita, ik ben niet boos!” en sloeg haar armen om het meisje heen. “Ik moest je alleen even vertellen dat het voor mij storend is als je elke keer gaat filmen en foto’s maken terwijl ik aan het werk ben. Als ik het niet zou zeggen, zou jij het niet weten. We mogen elkaar vertellen wat we fijn vinden, maar ook wat we niet fijn vinden. Als ik iets doe wat jij niet fijn vindt, mag je dat ook zeggen, snap je?”
Bea hurkte bij de meisjes neer en keek Sita aan. “Probeer eens te bedenken, Sita… als Rosalie niet zou zeggen dat ze er last van had, dan zou jij dat niet weten. En dan zou je lekker doorgaan, elke dag filmen, foto’s maken. Ja toch? En elke keer zou Rosalie er last van hebben. Wat zou er dan in Rosalie gebeuren? Wat zou ze voelen?”
Sita keek even naar Rosalie: “Ik denk dat ze dan wel een soort boos wordt. Dan baalt ze ervan, ja, dat is het, dan baalt ze ervan, en als ze het dan nog niet zegt, dan wordt ze op het laatst toch boos, denk ik.”
“Ja, dat is het!” reageerde Rosalie. “Ik zou echt gaan balen, en van binnen elke keer ‘grrrr’ zeggen of ‘daar komt ze weer met die camera’ en uiteindelijk zou ik dan boos op je worden. Maar nu heb ik je verteld hoe het voor mij voelt en kun jij kiezen wat je gaat doen: doorgaan met filmen en foto’s maken en mij storen, of daarmee stoppen.”
“En als ik ermee doorga,” zei Sita nadenkend, “dan word je nog veel eerder boos, want je had het gezegd.”
Rosalie dacht na: “Ja, ik denk dat dat zo is ja, want dan zou je geen rekening met me houden. Vind je het rot dat ik liever heb dat je niet meer bij mij filmt?”
“Nee hoor, als het buiten droog is, kan ik ook buiten filmen. Mag dat Bea? Mag ik dat gewoon buiten doen?”
“Ja hoor, dat zal meestal wel kunnen. Ik zou het wel fijn vinden als je van tevoren vertelt dat je het gaat doen, zodat we weten waar je bent. En ben je nu gerustgesteld door Rosalie?”
Sita lachte: “Ja hoor, ze is echt niet boos. Ga maar lekker verder typen. Lees je mij een keer voor uit je boek?”
Rosalie glimlachte: “Dat wil ik best een keer doen, gezellig samen op de bank.”
.
Bij de koffie kwam Bea even op het gesprekje terug, vroeg Rosalie en Sita te vertellen hoe het gegaan was. Daarna vroeg ze aan de hele groep: “Zal ik hiervan een verslagje schrijven voor de website?”
“Mag ik het doen?” vroeg Rosalie, “samen met Sita?”
“Top idee, Rosa!” zei Ineke, “maar wil jij dat ook Sita? Vind jij het goed als alle mensen op de computer kunnen lezen over jullie gesprek?”
Sita haalde haar schouders op: “Ja hoor, het was fijn, dat mogen andere mensen best lezen.”
“Overleggen jullie samen maar even wanneer je dat wilt doen,” stelde Bea voor.
“Meteen na het drinken?” vroeg Sita.
Rosalie knikte: “Goed! Op mijn laptop?”
Sita vond het prima.
.
Rosalie was goed in staat om Sita bij het typen te betrekken. Ze stelde haar vragen, en maakte een verhaal van wat Sita vertelde. Rosalie merkte dat ze het soms wel wat lastig vond, omdat ze nu niet zomaar van binnenuit een verhaal kon typen, maar met iemand moest overleggen. Ze vond het niet erg, dat niet, maar wel iets moeilijker.
“Zo, ik denk dat ik alles getypt heb. Zal ik het voorlezen?” vroeg Rosalie.
“Ja, doe maar,” antwoordde Sita.
Rosalie las alles voor. Sita had nog één vraagje, of ze iets wilde veranderen. Rosalie keek naar die zin, keek naar Sita en met een “Je hebt helemaal gelijk!” veranderde ze de zin, las het nog een keer voor en zag dat Sita helemaal blij was met de verandering.
“Kom, dan gaan we Bea even vragen hoe we het op de website moeten krijgen,” stelde Rosalie voor.
Ze stonden op, en zochten Bea op. “Bea? Ons verhaaltje is klaar. Hoe moet het nu verder?”
“Ah, dat hebben jullie vlot gedaan! Ik loop even met jullie mee. De website is niet moeilijk. Ik denk dat Rosalie het heel goed kan, zelf een stukje erop zetten. Alleen wil ik je wel waarschuwen, dat dat alleen mag als we allemaal daarvoor toestemming gegeven hebben, omdat de website van ons allemaal is.”
Rosalie knikte heftig: “Ja, natuurlijk, dat begrijp ik!” en ging achter haar laptop zitten.
Bea wees haar stap voor stap hoe ze de website kon opzoeken, hoe ze kon inloggen en de editor kon aanklikken.
“Dan gaan we nu even terug naar je tekst. Heb je al een keer geleerd hoe je kunt kopiëren en plakken? Ja toch?”
“Ja, dat kan ik wel.”
Ze kopieerde de tekst, waarop Sita verbaasd uitriep: “Hij wordt helemaal grijs!”
Rosalie lachte en klikte erop: “Weg met al dat grijs! Maar de laptop onthoudt nu wel welke tekst ik gekopieerd heb. Nou ga ik naar de website… dat is deze… en nu?”
Bea wees naar de rand, waar allerlei mogelijkheden vermeld waren. “Klik maar op ‘Tekst’, hou ‘m vast en sleep hem dan hierheen. Ja, goed zo! Nu kun je je tekst hier in dit vakje plakken.”
Sita klapte in haar handen toen het verhaaltje zomaar ineens op de website verscheen.
Bea glimlachte: “Nou staat jullie verhaaltje wel op de website, maar als iemand dat op z’n mobiel gaat lezen, zijn de lettertjes wel heel klein. Daarom maak ik de letters altijd wat groter. Selecteer de hele tekst maar, net zoals je met kopiëren deed. Goed zo, en dan mag je hier op klikken. Je tekst staat nu op die kleinste letters, maar wij gebruiken eigenlijk altijd deze letters, net een stukje groter.”
Rosalie klikte erop. Beide meisjes waren verrast, doordat alle tekst ineens groter was.
“Je kunt er ook nog een kleurtje aan geven. Paarse letters, of rode, of blauwe.” Bea wees aan waar ze dan moest klikken. Er verscheen een prachtig veld met allerlei kleurmogelijkheden.
“Welke vind jij mooi, Sita?” vroeg Rosalie.
“Die blauwe daar…”
“Die vind ik ook mooi, zullen we die maar doen?”
Sita knikte enthousiast en straalde toen de letters inderdaad helderblauw werden.
“Wat is dat mooi!” riep ze uit.
“En dat hebben wij samen gemaakt, Sita!” glunderde Rosalie. “Bea, mag er ook een foto van ons samen bij?”
“Wil jij dat ook, Sita? Zou je het leuk vinden als er een foto van jullie samen bij komt?”
“Ja, maar die kan ik niet zelf maken. Wil jij dat doen?” vroeg ze aan Bea.
“Ik doe het wel even met mijn mobiel, want ik weet nog niet zo goed hoe de camera werkt,” reageerde Bea.
Rosalie schaterde: “Dan moet je dat ontdekken!”
Bea trok een gek gezicht: “Je hebt helemaal gelijk… ik haal hem even op, momentje!”
Bea merkte dat een foto maken met deze camera heel simpel was. Maar hoe kon ze de foto op de website zetten?
“Wacht maar, ik haal het snoertje wel even op,” zei Sita.
“Snoertje? Oké…”
Sita wist er nog niet alles van, maar kon Bea voldoende op weg helpen om erachter te komen hoe ze de foto naar de laptop kon verhuizen.
“High five Sita!”
Lachend gaven Bea en Sita elkaar een high five.
Bea vroeg aan Rosalie nog een keer naar de website te gaan. “Kijk eens bij al die mogelijkheden, zit er ook iets bij waarmee je een foto op de site kunt plaatsen?”
Rosalie ging het rijtje af, bleef bij ‘Afbeelding’ al steken. “Ik ga deze even proberen,” zei ze, en ze sleepte het blokje ‘Afbeelding’ naar de tekst die ze er net op gezet hadden. Er gebeurde van alles, er verschenen en verdwenen streepjes terwijl ze met het blokje over het veld ging. Rosalie vermoedde dat die streepjes haar lieten zien waar de afbeelding zou komen, en liet het blokje naast de tekst los. Ze grijnsde: “Daar komt-ie dan!”
Ze ging rustig haar gang, overwoog telkens weer welke stap ze moest zetten en kreeg het met minimale hulp van Bea voor elkaar om de foto op de site te zetten.
“Wat ben jij knap…” zuchtte Sita, “ik wil dat ook kunnen!”
“Maar Sita, dat kun je best leren hoor! Als je dit een paar keer samen gedaan hebt, kun jij het zelf ook. Bea, mag er op de website ook een pagina voor Sita’s foto’s en filmpjes komen? Of mag ze een eigen website maken?”
“Wow, daar vraag je me wat! Dat zou wel leuk zijn… zullen we dat zo even met de anderen bespreken?”
Sita knikte stralend.
Tijdens de lunchpauze legde Bea de vraag aan de anderen voor. “Ik heb er al even over na lopen denken, of het handig is om haar een pagina op onze site te geven. Maar eigenlijk lijkt het me slimmer om Sita een eigen website te geven, waarop ze heerlijk haar gang kan gaan, kan leren hoe ze foto’s erop kan zetten, en misschien ook wel filmpjes.”
Jan dacht mee: “Kun je dan op de website van het ontdekkingscentrum zetten dat Sita ook een website heeft? Dan kunnen andere mensen het opzoeken… Kan dat?”
Patrick knikte: “Slim plan Jan, dat kan zeker! We kunnen de link, dat is dat regeltje dat bovenaan de website staat, we kunnen de link van Sita’s website op de website van het ontdekkingscentrum zetten. Dan hoeven mensen die op onze site komen, er alleen maar op te klikken, en dan kunnen ze zien wat Sita op haar site gedaan heeft. En als jij een keer een eigen website wilt maken over de dingen die je doet, die je leuk vindt, dan kunnen we dat ook samen met jou doen. En dan zetten we de link van jouw site ook op onze site. Dat is eigenlijk best een goed idee, alleen is het denk ik wel verstandig als we het ook aan jullie ouders voorleggen. Want er komt dan natuurlijk van alles en nog wat op internet van hun kind. Maar eerst even over het idee zelf: zouden jullie het leuk vinden om zelf een website te maken?”
Rosalie en Sita knikten glunderend.
“O ja, dat lijkt me zo leuk!” zei Rosalie. “Dan maak ik er een soort dagboekje voor, en een aparte pagina voor mijn boeken.”
“Slim van je,” antwoordde Patrick, en zet er dan meteen een link naar de pagina van de galerie bij, dat ze je boeken daar kunnen kopen.”
“En ik wil het ook graag,” zei Sita, “dan kunnen alle mensen mijn foto’s zien, en mijn filmpjes!”
Sita’s ouders vonden het geen enkel probleem. En zo gebeurde het, dat Sita met wat hulp van Bea ontdekte hoe ze foto’s en filmpjes van haar camera kon overbrengen op een laptop, en de mooiste daarvan kon doorschuiven naar haar eigen website. Alle andere foto’s en filmpjes verwijderde ze weer van de laptop.
Een paar dagen achter elkaar werkten ze eraan tot koffietijd. Daarna was Sita zo voldaan moe, dat ze met het knuffelbeest dat ze van huis meebracht, op de bank ging liggen om bij te komen. Meestal duurde dat maar een half uur, dan ging ze wat anders doen. Nieuwe foto’s maken, buiten spelen, een legpuzzel maken. Ze bleek een helder inzicht te hebben in hoe dingen in elkaar zaten. Dat bleek uit de manier waarop ze puzzels maakte, uit de snelheid waarmee ze door had hoe ze haar foto’s op de laptop kon zetten en vervolgens op de website kon zetten.
Na een week stuurde Bea de link naar Sita’s ouders. Hun verbazing was groot! Ze bewonderden de foto’s, waren er ontroerd van, en prezen Sita.
“Ik kan het nu al zelf, de foto’s op de laptop zetten en de mooiste naar de website verhuizen,” vertelde Sita. “En ik wil ook leren om van die mooie plaatjes te maken, zoals ze op de website met al die kunst doen. Twee of drie foto’s bij elkaar. Dat ga ik maar eens aan Bea vragen, of ze me daarmee wil helpen.”
.
Bea had er ook geen enkel idee van hoe dat werkte, maar wist wel, dat Huib er handig mee was. “Zullen we hulp vragen aan Huib, die meneer die die mooie houten beeldjes maakt?”
Sita aarzelde. “Blijf jij er dan wel bij?”
“Jazeker, want ik wil het ook graag leren!”
“Dan is het goed,” zei Sita.
Bea belde met Huib, die het prima vond om er even tussenuit te breken. Binnen tien minuten was hij al op het ontdekkingscentrum. “Hey dames, ik heb mijn werkkleren maar aangehouden, dan kon ik snel hierheen. Dus jij bent Sita? En jij wilt leren collages te maken van foto’s?”
“Nee, ik wil een paar foto’s bij elkaar doen, net als op de website van de kunst,” antwoordde ze.
“Aha, ik begrijp het.” Huib pakte zijn mobiel en zocht zo’n foto op. “Bedoel je zoiets?”
Sita knikte blij: “Ja, een paar foto’s bij elkaar.”
“Oké, ik noem dat altijd een collage. Zullen we eens kijken hoe we dat op jullie laptop kunnen doen?”
Huib zag dat Bea het fotobewerkingsprogramma dat hij zelf altijd gebruikte, er al op had gezet. “Zal ik het je eerst een keer laten zien en daarna jou helpen om er zelf één te maken? Of wil je het meteen zelf doen?”
“Mag dat? Zelf doen?”
“Van mij wel,” lachte Huib, “ga jij dan maar hier zitten, dan kom ik naast je zitten om je te wijzen hoe het werkt. Waar zijn je foto’s?”
Sita ging meteen naar het juiste mapje in Verkenner.
“Wow, jij kunt mooie foto’s maken, jongedame! En welke foto’s wil je nu bij elkaar doen om een collage te maken?”
Sita koos er vier uit en keek Huib vragend aan. Stap voor stap leidde hij haar door het programma, terwijl Bea goed meekeek om te onthouden wat ze deden.
Huib nam er de tijd voor, liet Sita steeds meer zelf doen. Het verwonderde hem dat zo’n jong kind zo’n focus kon hebben, zo goed met dingen bezig kon zijn waarvan hij altijd gedacht had dat die bedoeld waren voor volwassenen.
Hij hielp haar een nieuw mapje in Verkenner te maken, waarin ze haar collages kon bewaren.
Op een gegeven moment gaf Sita zelf aan, dat ze te moe in haar hoofd werd. “Het voelt net alsof ik niet meer na kan denken. Zullen we een andere keer verder gaan?”
“Dat kan!” zei Huib. “Weet je wat? Probeer het morgen of zo maar zelf, ik denk dat je het wel kunt. En als je hulp nodig hebt, dan bel je me weer. Als ik kan, kom ik meteen naar je toe, goed?”
“Waarom word jij geen begeleider hier?” vroeg Sita. “Je kunt het heel goed!”
“Dank je wel voor je compliment,” glimlachte Huib. “Ik denk dat dat komt omdat ik dit zelf ook leuk vind, collages maken. Maar ik word geen vaste begeleider hier, ik hou te veel van werken met hout, beeldjes maken en zo.”
Hij liet haar even zijn pagina op de site van de galerie zien. “Kijk, deze heb ik het laatst gemaakt.”
Sita keek er met open mond naar, bewoog haar hoofd in allerlei richtingen. “Het lijkt wel… het lijkt wel een groep dansers. Ze hebben geen armen en benen, het zijn eigenlijk een soort takken, maar toch lijkt het of ze dansen. Ik vind die echt heel mooi!”
Huib glimlachte: “En ik vind het mooi dat je dat erin ziet. Ik had er zelf nog geen naam aan gegeven, want ik wist geen naam. Zal ik het ‘Dansen’ noemen?”
“Ja, dat is een goeie naam!” glunderde Sita.
“Goed, dat ga ik regelen! En nou ga ik weer verder met mijn nieuwe houtwerk. Als je zin hebt, kom je maar een keer kijken, in de grote schuur bij Bloemenhof. Overleg maar met je ouders of met één van de begeleiders hier.”
“Mag dat, Bea? Mag ik een keer met jou daarnaartoe?” vroeg Sita gretig.
“Dat zou best leuk zijn om te doen,” zei Bea. “Je kunt daar heel veel soorten foto’s maken, van het landgoed. En als Huib het goed vindt, ook van zijn werk.”
“Wanneer gaan we dat doen?”
“Na de koffiepauze?” stelde Bea voor.
Sita knikte enthousiast. “Ben jij dan in die schuur, Huib?”
“Ik denk het wel, en anders lopen jullie maar even verder naar ons huis. Bea weet de weg! Ik zie jullie wel verschijnen, tot dan!”
.
De volgende dag had Sita het druk met alle foto’s die ze op Bloemenhof gemaakt had. Ze bracht ze allemaal over naar de laptop en verwijderde de foto’s die ze niet echt mooi vond. Met Bea naast zich begon ze foto’s naar het werkveld van het fotobewerkingsprogramma te schuiven en maakte ze er eenvoudige collages van.
“Daar heb je Huib. Hij werkt aan een nieuw beeld. Hij weet nog niet wat het gaat worden, hij beweegt zijn gereedschap zoals hij voelt dat hij het moet bewegen. Eigenlijk danst hij met zijn gereedschap, zoiets… hij doet het op gevoel. Ik vind dat mooi.”
Aan het eind van die ochtend vroeg Bea aan Sita of ze het goed vond om de link van haar website nu op de site van het ontdekkingscentrum te zetten. Sita begreep niet helemaal wat dat inhield, dus daarom besloot Bea het meteen te doen en haar te laten zien wat er gebeurde.
“Kijk, nou doe ik net alsof ik iemand anders ben. Gewoon iemand in het land, misschien wel een paar uur rijden hier vandaan. Dat maakt op de computer niet uit. Ik ontdek de site van ons centrum. Goh, wat leuk daar, leuk schooltje… oh, het is geen school? Ze werken daar anders, even kijken… Ik ben eigenlijk even op bezoek bij het ontdekkingscentrum, niet echt, want dat is te ver weg, maar ik ben er een beetje op visite via de website. En ik ga lezen wat ze hier doen, ik ga kijken wat er over de ontdekkers geschreven is, dingen die ze meegemaakt hebben. Die staan hier, bij ‘Ervaringen’. Leuk hoor, hier over een meisje dat zelf boeken schrijft, Rosalie heet ze. En er is ook een meisje dat graag met een camera werkt. Eens even zien, hier is nog een pagina, ‘Websites van de ontdekkers’. Och kijk nou, dat meisje van die camera heeft een eigen site! Ik ga daar eens even kijken, klik op de link… ja hoor, daar is de site met foto’s! Wat een leuke foto’s, echt mooi… ze heeft zelfs collages gemaakt. Wie zou dat meisje zijn? Dat kan ik hier niet zien, ik weet nu alleen dat ze Sita heet. Ik zou het wel leuk vinden als er een foto van dat meisje bij staat… nou ja, misschien doet ze dat nog een keer.”
Bea stopte even, zag dat Sita lachte om de rondreis van de ene naar de andere site.
“Zou jij het leuk vinden als er een foto van jou op je site komt?”
Ze knikte. “En dan wil ik er ook bij vertellen wie ik ben. Dan moet ik zeker weer een nieuwe pagina maken?”
Bea, verwonderd over haar initiatief en inzicht, knikte. “Weet je nog hoe dat moet?”
Sita wees naar het blokje ‘Pagina’s” en klikte daarop. “Hier moet dat kunnen… met dat plusje hier, geloof ik.”
“Klopt, maar wacht nog even. Zullen we eerst een foto van je maken en een verhaaltje typen?”
“Dat kan ik niet, typen. Dan moet ik eerst leren lezen en schrijven en typen…”
“Als je dat wilt leren, gaan we je daar de komende tijd mee helpen. Maar voor nu kan ik wel voor je typen wat jij op die pagina wilt zetten. Vind je dat een goed idee?”
Sita dacht na en vroeg het voor de zekerheid na of ze het goed begrepen had: “Dus nu ga jij het verhaaltje typen en een foto maken? En later vandaag, of morgen ga ik leren lezen, schrijven en typen?”
“Als jij dat wilt, ja, dan kunnen we dat zo doen,” antwoordde Bea.
“Goed plan!” zei Sita resoluut en gleed van haar stoel af. “Ga jij hier dan maar zitten om te typen.”
“Oké,” zei Bea, terwijl ze ging zitten. “Weet jij welk programma ik nodig heb om te typen?”
“Rosalie gebruikt altijd die blauwe.” Sita wees naar het blauwe vakje met de W van Word.
“Klopt ja! Laten wij dat ook maar doen.” Ze klikte erop, waarna er een nieuw scherm verscheen. “Ik ga je nu nog niet uitleggen hoe ik het type-scherm helemaal goed maak, dat doen we wel als jij gaat leren typen, oké?”
Sita knikte, met haar gedachten al bij de tekst die ze bij haar foto op haar website wilde. “Type maar… Ik ben Sita. Ik ga naar het ontdekkingscentrum. Ik heb ontdekt dat ik het heel leuk vind om met een camera te werken. Elke dag maak ik foto’s en soms ook filmpjes. Ik kan nu collages maken en foto’s op mijn website zetten. Ik vind het leuk als je mijn foto’s komt bekijken!”
Bea typte glimlachend. “Mooi, Sita, duidelijk en niet te lang. Mensen hebben niet altijd zin om lange verhalen te lezen. Wil jij zelf die pagina op je website maken?”
“Als jij helpt, wil ik dat wel!”
Ze wisselden weer van stoel. Sita ging naar haar website, waar de editor nog aan stond bij ‘Pagina’s’. Ze klikte op het plusje en kreeg een schermpje waar ze niets van begreep.
“Hoe wil je deze pagina noemen?” vroeg Bea.
“Sita,” antwoordde ze, “want het gaat over mij.”
“Kun je je naam zelf typen, denk je?”
“Misschien wel… hoe kan ik de s groot maken?”
Bea wees haar op de SHIFT: “Hou die maar vast met je ene vinger, en tik dan met een andere vinger op de s.”
“O ja, die is mooi groot! En de i? Die zit er niet bij?”
“Dat komt doordat ze op het toetsenbord altijd de hoofdletters gebruiken, de grote letters. Dat stokje daar, dat is de i.”
Ook de t en de a moest Bea aanwijzen, omdat alle letters voor Sita nog nieuw waren. Kort dacht Bea terug aan hoe Rosalie die letters zonder twijfel gevonden had. Ze begreep dat zij dat kon, doordat ze al zo ongelofelijk veel gelezen had toen ze met typen wilde beginnen. Sita had een andere volgorde van dingen ontdekken en leren, en had daardoor geen idee wat al die letters op het toetsenbord voorstelden. Maar goed, haar naam stond nu in het vakje, als titel van haar nieuwe pagina. Bea hielp haar verder op weg. Sita durfde het zelf aan, doordat ze Rosalie dat had zien doen, om het blokje ‘Tekst’ naar haar nieuwe pagina te slepen, en de tekst die Bea voor haar getypt had te selecteren, te kopiëren en in haar pagina te plakken.
“Nog even die letters groot maken, even denken hoor… weer alles sekteren of zo?”
“Ja, selecteren,” antwoordde Bea.
“O ja, selecteren, rotwoord… o sorry…”
“Geeft niet hoor, je mag het een rotwoord vinden,” lachte Bea.
Sita grinnikte en gleed met haar cursor over de tekst. Met een beetje hulp van Bea kreeg ze het voor elkaar om de letters te vergroten en een andere kleur te geven.
“Nou nog een foto!” glunderde ze.
.
De website van het ontdekkingscentrum werd niet heel vaak bekeken, waardoor er ook niet veel mensen op de website van Sita kwamen.
Anneloes van Soul-Journalistiek was één van de weinige mensen die haar site wel ontdekte. Tijdens de koffiepauze liet ze de site aan haar collega’s zien. “Wat denk je, Eric, tijd voor een nieuw interview?”
“Inderdaad, precies wat ik dacht! Ben jij helderziende, heb je telepathische gaven?” vroeg hij met een grote grijns.
“Je moest eens weten, ik kijk dwars door je heen!” lachte Anneloes. “Zal ik het centrum meteen even bellen?”
Ze kreeg Ineke aan de telefoon, die hem doorgaf aan Bea toen ze hoorde dat het over Sita ging. Een afspraak was snel gemaakt, het interview zelf verliep vlot en gezellig, waarbij Sita liet zien hoe ze met minimale hulp van Bea op de computer aan haar website werkte en er collages voor maakte.
Op de site van Soul-Journalistiek verscheen een paar uren later het interview, met als pakkende titel: “Ontdek jezelf! Als fotograferen je ding is…” en met Sita duidelijk op het beginscherm van het filmpje. Het werd ongelofelijk vaak bekeken, over de hele wereld. De Engelse ondertiteling was duidelijk, waardoor mensen van alle landen mee konden leven met deze super jonge ontdekker. Bij het interview vermeldden ze natuurlijk weer de link van het ontdekkingscentrum, en dit keer ook de link van Sita’s website.
Patrick hield het via een Analytics-programma een beetje in de gaten, of hun eigen site en nu ook Sita’s site bekeken werd. Het aantal bezoekers bleek razendsnel te stijgen, bij beide sites. Dat maakte Rosalie verlangend om ook een eigen site te maken. Ineke maakte een paar leuke foto’s van haar, waar ze met Inekes hulp een collage van maakte. Ze schreef teksten die ze erop wilde zetten en bewaarde alle informatie voor haar website in een nieuwe map in Verkenner. Ze overdacht hoe ze haar website wilde indelen, vroeg even hulp bij het aanmelden van haar pagina en begon op eigen houtje te ontdekken hoe ze de site kon indelen en haar pagina’s kon vullen. Ze had gemak van het feit dat ze al een keer op de website van het centrum bezig was geweest, durfde daardoor wat makkelijker dingen zelf uit te zoeken.
En doordat ze wist hoe kopiëren en plakken werkte, probeerde ze de link van de website van de galerie te kopiëren en op haar site over te nemen. Ze merkte dat dat prima lukte in een tekst-blokje, waar ze bij schreef, dat haar boeken op deze site te koop waren. Ze ontdekte de mogelijkheid om mensen te laten reageren op haar website, en plaatste die reactie-mogelijkheid op allerlei plaatsen: onder elk boek, op de pagina van haar dagboek, onder elk geschreven stuk tekst, onder de pagina ‘Rosalie’ waar ze een collage van de foto’s die Ineke van haar gemaakt had, geplaatst had en er iets over zichzelf bij had geschreven. Ze gleed van haar stoel om Ineke te vragen of ze even wilde komen kijken of ze het allemaal goed gedaan had. Ineke vond het geweldig, vond het verbijsterend verrassend hoe Rosalie het allemaal zelf voor elkaar gekregen had. Samen liepen ze de lay-out nog even langs, veranderden wat kleinigheden en waren dik tevreden met het resultaat!
Tijdens de lunch vertelde Rosalie wat ze gedaan had en vroeg of haar site ook op de website van het ontdekkingscentrum mocht. Terwijl ze vertelde, zochten Bea en Patrick haar site op, lieten aan Jan en Sita zien hoe Rosalie haar site gemaakt had.
“Zijn we het erover eens, dat deze site ook een plekje op onze site moet krijgen?” vroeg Patrick met een lage stem en een spanningsvolle ondertoon.
“Jaaaaaaaaaa!” juichte Sita, waarin iedereen haar bijviel! Een luid applaus volgde.
“Ik ga het meteen na de lunch even regelen!”
.
De begeleiders van het ontdekkingscentrum hadden bewust geen reactie-mogelijkheid op hun site gezet, maar wel de mogelijkheid gegeven om via ‘Contact’ een emailbericht te sturen. Het viel Patrick, die dit onderdeel van het werk meestal voor zijn rekening nam, op dat er een enorme stijging van het aantal berichten was. Er kwamen vooral veel vragen van ouders en van leerkrachten. Vragen vol ongeloof, maar vooral vragen naar mogelijkheden en hoe het werkte. Hij maakte een paar standaardantwoorden en sloeg die op, zodat hij niet elke keer hetzelfde antwoord hoefde uit te typen. Hij zette er ook bij alle antwoorden de link naar de interviews van Soul-Journalistiek bij, zodat mensen daar iets meer konden zien over hun werkwijze.
Enkele ouders uit de omgeving namen contact op, wilden meer weten over een eventuele aanmelding voor hun kind, omdat hun kind moeite had met het schoolsysteem, of omdat ze daar zelf moeite mee hadden en hun kind liever een ander pad lieten bewandelen.
Het aantal ontdekkers bij ‘Ik ontdek mezelf!’ groeide in de laatste paar maanden voor de zomervakantie uit tot negen kinderen.
Leerkrachten van scholen schreven om informatie omdat ze meer wilde weten over hun werkwijze en of het ook mogelijk zou zijn om die toe te passen in hun eigen klas. Patricks antwoord was dan simpel:
‘Je kunt het systeem van je school niet zomaar omgooien naar volledig zelf-ontdekkend onderwijs of iets dergelijks. Je kunt wel gaan luisteren naar je innerlijke stem, naar wat jouw ziel jou vertelt over de kinderen in je klas, en je afvragen hoe je daarop zou kunnen aansluiten. Stel jezelf vragen als: ‘Moeten alle kinderen een bepaald type som op dezelfde manier leren of mogen ze zelf ontdekken hoe zij het een som het beste kunnen uitrekenen?’ En als je echt volledig vanuit je eigen ziel wilt gaan werken, kinderen wilt begeleiden zoals wij dat doen… dan denk ik dat je moet overwegen om van baan te veranderen, ontslag te nemen en zelf een ontdekkingscentrum te beginnen. Tenzij al jouw collega's ervaren dat ze deze werkwijze willen volgen. Dan kun je natuurlijk samen zoeken naar wegen die bij jullie aansluiten. Voel vooral wat bij jou past en wat bij de kinderen van je klas past!’
.
Na zulke reacties kwamen er verzoeken om bij hen te komen kijken en praten, verzoeken om wat hulp bij het opstarten van een nieuw ontdekkingscentrum. Patrick vond het prima om daar wat bij te helpen, maar bleef zijn nieuwe collega’s vooral voorhouden dat ze naar hun innerlijk moesten blijven luisteren, in alles wat ze deden bij het opzetten van hun centrum.
.
Medewerkers van Soul-Journalistiek ontdekten op de sociale media en op nieuwspagina’s dat er in onderwijsland dingen aan het veranderen waren. Ze zochten contact met nieuwe centra, namen interviews af en maakten op hun eigen site een pagina ‘Rond onderwijs en ontdekkingscentra’. Ze verplaatsten alle interviews die daarmee te maken hadden, daarnaartoe en merkten uit de reacties die ze kregen, dat er een steeds snellere verschuiving in onderwijsland plaatsvond.
Naast nieuwe ontdekkingscentra merkten ze ook dat er scholen waren die stap voor stap van koers veranderden. De meeste van die scholen besloten het per leervak aan te pakken.
Zo waren er scholen die in de hogere groepen de kinderen tijdens de vakken van wereldoriëntatie zelf dingen lieten opzoeken op hun laptop. Ze spoorden hen aan te zoeken naar dingen die hen interesseerden over andere landen, over geschiedenis, over de natuur en daar met foto’s en teksten een soort werkstukjes van te maken. Ze volgden soms het voorbeeld van Sita en Rosalie, gaven de kinderen de mogelijkheid om een eigen website te maken waar ze de ‘werkstukjes’ die ze gemaakt hadden, konden delen.
Op een andere school was een leerkracht van het derde leerjaar zo dapper om het zelf ontdekken in te schakelen bij het leren lezen. Ze had een boekenkast zo ingedeeld, dat de kinderen heel makkelijk de boekjes die ze nodig hadden, terug konden vinden. Alle woordkaarten van de methode die ze altijd gebruikt had, hing ze aan een touwtje door de klas, zodat de kinderen de letters in de woorden makkelijk terug konden vinden. Ze schreef na een paar maanden op de website van de school, dat het haar verbaasde hoe snel de kinderen leerden lezen, hoe verschillende kinderen uit zichzelf wilden leren schrijven of zelfs typen. Ze besloot met een verrassende ontdekking: ‘We hebben in ons onderwijssysteem veel te veel geprogrammeerd gewerkt, de kinderen daardoor met veel te veel werk dat hen niet boeide overladen, terwijl ze prima in staat zijn om zelf in een paar weken tijd heel goed te leren lezen. De meeste kinderen zijn nu, na drie maanden, al verder dan ze in het oude programma na een jaar waren… We moeten leren hen los te laten, hen hooguit te helpen wanneer het nodig is!’
Sommige andere scholen veranderden hun werkwijze per groep, begonnen met zelf ontdekken in het eerste leerjaar, met het idee dat de kinderen van die groep als ze naar de volgende leerjaren doorschoven, bekend waren met de nieuwe werkwijze en dat het daardoor makkelijker was om nieuwe leerstof op die manier te ontdekken. Maar al snel kwamen ze erachter, dat juist die kleine kinderen net hongerige wolven waren, die nieuwe dingen wilden verslinden, dingen die volgens het oude systeem in bijvoorbeeld het derde of vierde leerjaar thuishoorden, en… dat oudere leerlingen ook op die manier wilden leren!
Anneloes, die steeds meer geboeid raakte door wat er in onderwijsland gebeurde, vroeg her en der interviews aan, en stelde via die interviews en via email-berichten ook vragen over de personeelsbezetting. Verschillende scholen hadden hulp gevraagd aan ouders en andere belangstellenden, hen informatie gegeven over het begeleiden. Zodoende kwamen ouders en anderen binnen de klassen begeleiden als vrijwilligers.
Anneloes merkte dat het een zware klus voor de scholen was, maar dat er bij de meeste leerkrachten voldoende passie ontstaan was om door te zetten. De verschillende ervaringsverhalen op hun school-websites, de ervaringsverhalen op de websites van ontdekkingscentra en de interviews die Anneloes en Eric op hun site plaatsten, ondersteunden het personeel in hun verlangen om de kinderen geen dingen meer aan te leren, maar hen zelf te laten ontdekken en hen alleen te helpen waar dat nodig was.
Het oude systeem verdween stukje voor stukje en maakte plaats voor werken vanuit de ziel van het kind, de ziel waarin het verlangen om zich ontplooien klaar lag, klaar lag om ermee aan de slag te gaan!
Maak jouw eigen website met JouwWeb