Margreet besloot de laatste hand aan haar breiwerk te leggen. Ze hoefde alleen nog maar de kraag erop te naaien. Handig verdeelde ze de kraag over de hals van het vest en zette hem met een paar veiligheidsspelden vast. Met een zelfde wollen draad als waarmee ze gebreid had, naaide ze de kraag er met stiksteekjes op. Na een paar steken bekeek ze het resultaat en was tevreden. Het zag er gewoon professioneel uit!
Nadat ze ermee klaar was, trok ze het vest aan en liep naar Huibs werkschuur. Hij was bezig het eerste deel van haar hobbykast in elkaar te zetten. Ze zag dat hij voor de zijkanten van de kast iets dikker hout gebruikte dan voor de planken.
Ze kuchte zachtjes, zodat Huib niet zou schrikken als ze ineens naast hem zou staan.
“Kom maar verder hoor,” zei hij, terwijl hij naar haar opkeek. “Aha, je hebt je vest klaar! Wat is hij leuk geworden!”
Huib streelde over haar mouw. “En zo lekker knuffelzacht… kom je me verleiden jongedame? Het is nog lang geen avond hoor, maar…”
Ze legde haar wijsvinger op zijn mond terwijl ze hem streng aan keek. “Zeker niet jongeman, eerst je werk, dan je dametje!”
Ineens greep Huib haar vast bij haar schouders: “Ik besef dat je het als grapje bedoelt, maar ik wil dat je heel duidelijk weet, dat jij voor mij boven alles gaat! Knoop je dat goed in dat lieve hoofdje van je?”
Margreet glimlachte verliefd naar hem: “Ja lief Huubke, dat weet ik, en dat zal ik zeker niet vergeten. Al zou ik het willen vergeten, dan zou jij me daar nog geen kans toe geven! Lukt het met de kast? Gaat het naar wens?”
“Zeker weten, het gaat vlot. Ik heb voor die planken aan de zijkanten dikker hout gebruikt, want daar ga ik als de kast in elkaar zit een sierlijst op maken.” Hij pakte een smalle lat die hij ook al op maat gezaagd had. “Kijk, deze, hij past er precies op. Maar voordat ik hem erop ga plakken, ga ik hem eerst versieren. En als de lijsten versierd zijn, breng ik de kast naar de hobbykamer en plak ik die lijsten erop. Dan loop ik niet het risico dat ze er tijdens het sjouwen vanaf breken. Als het goed is doen ze dat sowieso niet, maar het leek me wel zo handig.”
Huib zette de lat die een sierlijst zou worden weer terug tegen de muur naast zijn werktafel. “En jij bent dus klaar met je vest. Hoe voelt dat?”
“Geweldig! Ik kan me nu in mijn vrije uren helemaal op het wandkleed richten. Vanmorgen voelde ik toch steeds een beetje die druk dat ik het vest nog niet klaar had. Maar nu is het klaar en kan ik het op frisse dagen lekker aan schieten als ik naar het pension loop of de was ga ophangen. Ik voel me koninklijk in dit vest, ik weet niet waarom, maar het maakt me in elk geval blij!”
Huib sloeg zijn armen om haar heen. “En als jij blij bent, word ik daar blij van.”
Margreet legde haar hoofd tegen zijn schouder, terwijl ze haar armen losjes om zijn middel legde.
“Het staat je echt goed, het past bij jou, zo’n lang wijd vest. Kriebelt het nou niet om aan je omslagrok te beginnen?”
“O nee, op dit moment wil ik alleen maar met het wandkleed bezig zijn. Ik denk dat ik tussendoor wel een keer de tijd neem om te meten en te tekenen hoe ik die rokken ga maken. En daarna zie ik wel wanneer ik de stof ga knippen. Het heeft nog geen haast. Het schijnt dat de meeste zwangere vrouwen pas na de derde maand een iets dikkere buik krijgen, dus dat duurt nog minstens twee maanden. Hmm… misschien moet ik er toch binnenkort mee gaan beginnen. Twee maanden lijken wel lang te duren, maar doordat ik met de hand naai, zijn die rokken ook niet met een paar dagen klaar!”
“Nee, maar je hebt vast en zeker ook geen maand per rok nodig, denk ik, dus geef jezelf eerst maar even de tijd om te genieten van je wandkleed.”
Ze lieten elkaar weer los, terwijl Margreet zei: “Dat ga ik doen. En jij veel plezier met mijn hobbykast!”
“Gaat goed komen!” zei Huib, en gaf haar nog snel een kus, voordat ze zijn werkschuur weer verliet. Door het zijraam zag hij haar gaan. Koninklijk voelde ze zich in dat vest. En koninklijk was ze, het vest zat haar niet alleen als gegoten, het hoorde gewoon bij haar, het was echt haar type vest. En aan haar manier van lopen kon hij zien, dat ze zich er helemaal in thuis voelde. Ze was echt blij, zichtbaar blij. Hij genoot even van zijn uitzicht en ging toen vrolijk verder met zijn werk.
Hij was nauwelijks weer begonnen, of hij hoorde een vrachtwagen aan komen. Hij begreep direct dat het iemand was die de bouwmaterialen kwam brengen. Huib ging in de deuropening van zijn schuur staan om te kijken, zwaaide naar de mannen in de cabine en naar Simon die achter de wagen aan liep. De rust was voorbij voor een paar weken, en voor Sjaak en Lisa nog een paar weken langer. Hij zag dat Margreet vlakbij hun huis was blijven staan. Ze groette de chauffeur en zijn bijrijder, die uit de wagen sprongen zodra die stil stond aan het eind van het weggetje.
“Goeiemorgen mevrouw! We komen er even een beste bende van maken! Een deel van deze spullen is voor uw huis. Ziet u het nog zitten of wilt u terugkrabbelen? Dat kan nog hoor, dan rij ik zo weer terug.”
Huib hoorde Margreet lachend antwoorden: “Welnee, we kunnen wel tegen een beetje bende, vooral omdat we weten dat Simon en zijn ploeg er wat moois van gaan maken.”
“Ik begrijp het,” antwoordde de chauffeur, die geen haast leek te hebben. “Wat gaat het worden?”
“Een grote schuur met daarin een wasruimte en een open droogruimte.”
“Klinkt goed, een mooie, handige uitbreiding. Ik zal mijn collega eens even helpen met sjouwen.”
Hij liep op de wagen af, trok een paar werkhandschoenen aan en ging aan het werk. Een deel konden ze met de hand van de wagen af krijgen, maar het meeste deden ze met een soort hijskraan, omdat de pakketten veel te groot en te zwaar waren. Simon werkte met hen mee, wees aan waar hij de materialen wilde hebben.
Margreet hield het voor gezien en ging naar binnen.
Maak jouw eigen website met JouwWeb