“Mam, mag ik naar Gloria?” vroeg Rosalie.
“Kun je niet beter even wachten tot na de lunch?” vroeg Bea.
“Ik denk het niet,” zei Rosalie met een ondeugend gezichtje, “ik denk dat ik wel heel erg veel zin heb om bij Annerieke te eten. Gloria gaat daar ook altijd naar toe, snap je?”
“O ja, ik begrijp je helemaal! Wat denk je, moeten we Annerieke eerst even bellen om te vragen of het goed is?”
“Hoeft niet hoor, ik weet dat ze het leuk vind als ik kom. En als ze zegt dat het niet goed is, loop ik meteen weer naar huis. Dan heb ik gewoon pech. Hele grote pech!”
Bea schoot in de lach en gaf haar dochter een dikke knuffel. “Ga maar, en geniet er maar van!”
“O ja, dat is niet zo moeilijk. Gloria is zo lief, ze is mijn vriendinnetje!” Rosalie maakte een rondedansje, gaf haar moeder een kus en ging er met een “tot straks!” vandoor.
Glimlachend keek Bea haar na.
.
Rosalie huppelde over het grasveld langs het pension en het huis van Simon en Annerieke. Vluchtig keek ze bij Huib naar binnen in zijn werkschuur.
“Hoi Huib, ik ga naar Gloriaaaaaaaaaaaa!”
En weg was ze weer, Huib lachend achter zich latend.
Zodra ze het huis van Gloria zag, zag ze dat Margreet in de schommelstoel zat. Zat ze te lezen? Of zat ze Gloria te voeden? Rosalie kon het niet goed zien, zag alleen dat Margreet naar haar zwaaide. Via de bijkeuken ging ze het huis in, regelrecht naar de woonkamer.
“Gloria!” fluisterde ze verrukt, toen ze haar vriendinnetje bij Margreet zag drinken. Omdat ze haar niet wilde laten schrikken liep ze rustig naar hen toe en ging naast Margreet, naast de voetjes van Gloria staan.
Margreet keek naar haar, verwonderd om de intense liefde die ze in de ogen van Rosalie zag. Rosalie keek heel even naar Margreet en fluisterde: “Ze is zo lief, ze is zo mooi, ik voel het hier, het doet gewoon een beetje pijn…” Ze legde haar hand op haar borstkas. “Een beetje maar hoor, het is niet erg.”
Gloria opende haar ogen en keek naar Rosalie. Heel even leek ze verbaasd, verrast. Toen liet ze de borst los en brak een stralende lach op haar gezicht door. Rosalie liet haar mond van verbazing open vallen en zette grote ogen op. “Gloria! Je lacht! Je lacht zo mooi!” Rosalie begon te stralen en pakte een handje van Gloria vast. Gloria kneep in haar vinger alsof ze haar nooit meer los wilde laten.
“Is ze klaar met drinken?” vroeg Rosalie.
“Eigenlijk niet nee, maar ik weet niet of ze mijn andere borst nog wil. Ik ga het even proberen.”
Margreet probeerde Gloria andersom te leggen, maar Gloria keek alleen nog maar naar Rosalie. Ze leek totaal geen honger meer te hebben. Ze zag haar grote vriendin en de rest was ze gewoonweg vergeten!
“Een mooi stel zijn jullie,” deed Margreet net of ze mopperde. “Moet ze nou honger lijden?”
“Ze heeft helemaal geen honger meer!” dacht Rosalie. “Mag ik haar laten boeren, tegen mijn schouder?”
Margreet knikte: “Ga maar op de bank zitten, dan leg ik haar wel even tegen je aan.”
Rosalie sprong op haar knieën op de bank en draaide zich om zodat ze goed stevig tegen de leuning zat. Margreet had plezier om het meisje, om hoe ze heerlijk zichzelf was en haar gang ging. Zo open, zo echt! Ze legde een spuugdoekje op Rosalie’s schouder, legde Gloria tegen haar aan en ging op het randje van de koffietafel zitten. Het mooiste uitzicht dat ik me maar kan wensen, dacht ze bij zichzelf, terwijl ze genoot van de zachtheid waarmee Rosalie met Gloria omging, de rust van het springerige meisje waarmee ze haar wang tegen Gloria’s hoofd legde en haar ogen sloot.
Stilletjes pakte Margreet haar mobiel en maakte een foto, en nog een close-up.
Door het raam zag ze dat Huib in aantocht was. Toen hij de kamer binnen kwam, legde ze haar vinger op haar lippen. Huib zag de meisjes op de bank en voelde de intensiteit en de rust die van hen uitstraalde. Pas toen Gloria haar hoofd omdraaide, haar gezicht naar Rosalie keerde, opende Rosalie haar ogen en keek naar het slapende gezichtje naast haar. Ze gaf haar heel zacht een kusje op haar voorhoofd en keek toen naar Margreet. “Ze is zo mooi, zo lief…” zuchtte ze.
Margreet knikte en liet haar de beide foto’s die ze gemaakt had zien. Rosalie straalde: “Dat zijn wij, Gloria en ik. Wil je die foto’s naar Patrick en Bea sturen?”
“Ja, doe ik, dat zullen ze vast leuk vinden!”
En dat vonden ze inderdaad. Ze stuurden los van elkaar een kort berichtje terug, allebei met alleen een emoticoontje van hartjes.
Huib was ondertussen dichterbij gekomen en naast Rosalie gaan zitten. “Zeg Rosalie, weet jij nog wanneer we elkaar voor het eerst gezien hebben?”
“O ja, in het restaurant, toen had Margreet nog geen dikke buik, maar Gloria was daar al wel in, gewoon nog piepklein. Ik vond haar toen al zo lief.”
“Leuk dat je je dat nog herinnert. We vonden het ontzettend mooi dat je dat toen tegen Margreet zei. En we zijn blij dat je nu zo dichtbij bent komen wonen, dichtbij Gloria.”
“Ja, dichtbij Gloria…” Rosalie gaf haar weer een kusje op haar voorhoofd. “Dichtbij Gloria…”
Maak jouw eigen website met JouwWeb