Diezelfde ochtend waarop Ellen Johan gebeld had, schreef Huib zich in op de site van de Kamer van Koophandel. Daarna ging hij op de website aan de slag. Bij de drie persoonlijke pagina’s vulde hij de zakelijke email-adressen die ze de vorige avond bedacht hadden in, zodat geïnteresseerde mensen hen konden bereiken met vragen of opdrachten. Hij verwerkte de email-adressen in een kort verhaaltje, zodat het niet te saai overkwam.
Hij liep naar de hobbykamer, waar Margreet net weer verder gegaan was met haar wandkleed. Ze was bezig met een lapje stof, probeerde het op een bepaalde manier te draperen, maar de stof was nogal eigenzinnig en wilde niet blijven liggen. Ze pakte een paar spelden waarmee ze het lapje op een paar plaatsen vast zette.
“Zo, die eigenwijs zit!” zei ze lachend tegen Huib. “Is het gelukt om je in te schrijven bij de Kamer van Koophandel?”
“Ja, dat was niet ingewikkeld. Het ziet er naar uit dat ik over een paar dagen bericht van hen kan verwachten, dat ik mijn officiële inschrijvingspapieren kan ophalen. Op de websites heb ik onze nieuwe email-adressen geplaatst, in een kort uitnodigend verhaaltje. Jouw pagina is verder nog leeg, dus ik dacht dat het misschien een goed idee is om alvast een foto te maken van wat je nu hebt, ook al is het nog maar een begin. Ik zag je worstelen met dat eigenwijze lapje. Heb je daar nog wel plezier in?”
“Ja, tot mijn verbazing wel! Ik had eerder verwacht dat het me zou irriteren, maar dat gebeurde niet. Ik zat in gedachten tegen ‘m te mompelen dat hij het best kon, dat hij best kon blijven liggen zoals ik dat wilde. Daar was hij het blijkbaar niet mee eens, waardoor ik me genoodzaakt voelde om hem spelden in zijn arme lijfje te prikken.”
Ze schoten allebei in de lach. Huib knuffelde haar even: “Wat ben je toch een heerlijke vrouw! Het is dat ik nog een stapeltje opdrachten heb, maar anders zou ik je nu proberen te verleiden om mee naar boven te gaan!”
“Oh jij knuffelbeer! Vanavond hoor, dan mag je me weer verleiden zoveel als je maar wilt! Heerlijk, een avond lekker samen!”
“Blij vooruitzicht dat mij streelt!” zong Huib dramatisch.
“Wat? Wat is dat voor lied? Bedenk je dat terplekke?” Margreet keek hem stomverbaasd aan.
“Nee, dat is een psalm, of een gezang. Ik heb het ooit op school geleerd. Ik weet niet meer hoe het verder gaat, maar dit zinnetje is een tijdlang behoorlijk standaard geweest in mijn vriendengroepje. Dat galmden we dan over straat. Wat hebben we gelachen in die tijd, en gekke dingen gedaan! Ja, die groep was leuk, lekker gek. En toch heb ik me altijd een eenling gevoeld, ook in die groep. Het heeft niet lang geduurd, toen ben ik er uiteindelijk uit gestapt, omdat ik me er toch niet helemaal in thuis voelde. Daarna is het pesten begonnen. Maar goed, die korte periode waarin we zo maf deden, dat was echt leuk.” Huib lachte naar haar: “Lieve, lieve Gretha, als ik je nou heel lief aankijk, mag ik dan een foto van je werk maken? Of misschien wel van jou terwijl je bezig bent?”
“Jij, lieve krullenbol, mag zoveel foto’s van mij en mijn werk maken als je wilt, als je maar niet alles op internet zet!”
Huib grinnikte, pakte zijn mobiel en maakte een serie foto’s, terwijl Margreet weer verder ging. Ze legde een draad van breigaren over de rand van het lapje en begon dat met naaigaren vast te zetten. Daarna deed ze hetzelfde met een andere draad van een iets lichtere kleur. Huib maakte foto’s van haar bedrijvige handen. Hij selecteerde zelf een paar foto’s en liet die kleine serie aan haar zien: “Hoe lijkt je dit? Zal ik van deze foto’s een collage maken? Een collage met bijvoorbeeld de naam ‘een goed begin is het halve werk’, zoiets?”
Margreet bekeek haar werk op de foto’s en zag hoe het werk een beetje leek te groeien. “Dat is een goed idee, doe dat maar. Ik vind het leuk om zo te zien hoe het groeit! Als je elke dag of om de paar dagen een foto maakt, kun je een andere collage maken van hoe het echt groeit. Nu is het nog maar zo pril, maar als je door de weken heen meerdere foto’s maakt… zie je dat zitten?”
“Natuurlijk, dat is niet zo moeilijk. Gewoon zo nu en dan even bij je binnen wippen, knuffeltje stelen en een foto maken. Kind kan de was doen, Huib kan een collage maken!”
Margreet greep hem lachend in zijn nek en trok zijn hoofd naar zich toe. Neus aan neus keek ze hem olijk aan: “Wat ben je toch een heerlijke scheet!” Ze speelde met haar vingers in zijn haren. “Ik heb zin in vanavond, dat kan ik je verzekeren.”
“Zullen we dan toch maar nu alvast een begin maken?” vroeg Huib ondeugend.
“O nee, dan help je ons in de armoede, meneer, aan het werk jij!” Margreet probeerde er streng bij te kijken, maar door die guitige snuit van Huib, lukte dat niet.
“Ik hoor het wel, wie hier degene is die de ander onder de duim houdt… nou, ik ga al, sloven en slaven! Nee hoor schatje, ik vind mijn werk het mooiste werk dat ik me maar kan wensen, dus ik ga er met plezier tegenaan.”
Hij gaf haar een kus en een tikje op haar wang en met een “tot straks bij de koffie” ging hij er vandoor.
Hij maakte nog snel een collage van de foto’s die hij net gemaakt had en zette die op Margreets pagina. Daarna wandelde hij opgewekt naar zijn werkschuur. De hobbykast voor Margreet was vandaag aan de beurt. Hij had eerder al de muur opgemeten en bedacht hoe hij die grote kast het beste in drie identieke onderdelen in elkaar kon zetten, zodat de kast straks wel door de deur kon. Neuriënd ging hij aan het werk, zaagde planken op maat voor de eerste kast. Hij werkte rustig, en zag de stapel planken die hij tegen de muur zette gestaag groeien.
Hij had er echt plezier in, en vergat daardoor bijna de koffiepauze. Hij prees zich gelukkig dat hij zo’n lieve vrouw had, die hem speciaal voor de koffie kwam halen.
Maak jouw eigen website met JouwWeb